Archief: the story of 2010

LCMT 2010 – verslag van deelnemer Micky Verhaeg (podium jongerenklassement)

Woensdag de 12e was het zo ver. Ik zou voor de derde week op rij naar Houffalize gaan. Nu voor mijn allereerste meerdaagse, namelijk de Low Countries Mountainbike Tour. Rond 8 uur s' avonds kwamen we aan in Houffalize. Na onze bagage in het appartementje in het hotel gedropt te hebben gingen we snel eten want we hadden allemaal honger! Na ons volgepropt te hebben en nadat we ons stuurbordje opgehaald te hebben gingen we snel naar bed, want we wilden goed uitgerust aan de start staan morgen!

Dag 1: start in Stavelot met proloog

De wekker ging vroeg af. Alles klaar maken en op weg naar Stavelot. Hier begint de eerste ettappe die van Stavelot naar Houffalize gaat. Dit in 95 km en met maar liefst 2700 hoogtemeters. Maar van tevoren hadden we eerst een proloog. Dit is één lange klim van 2,3 kilometer met 200 hoogtemeters. Hierbij werd de tijd bijgehouden, en het algemeen klassement geopend.
Ik moest om 9.56 uur starten aan de proloog in groepjes van 4. Bart en Lenno moesten een stuk eerder starten en waren te laat voor de start waardoor ze al meteen een kleine achterstand hadden. Ewout, Emiel en ik waren gelukkig wel op tijd en gingen nog even warm fietsen. In een kleine asfalt-afdaling dacht ik, ik zal mijn nieuwe remmen eens inrijden, maar helaas remde ik voor iets te hard waardoor ik een schuiver maakte van 10 meter over het asfalt:( G#dverdomme !!! Al voor de start op mijn bek!! 2 flinke schaafwonden op mijn been en mijn net nieuwe beenstukken al kapot gescheurd. Maar ja, veel tijd hadden we niet meer, we moesten naar de start van de proloog.
Gelukkig had ik er geen last van bij het fietsen, en was het vooral schrik. Mijn strategie voor de proloog was om rustig te starten, want we moesten nog 400 kilometer fietsen, en dan heeft het geen nut om je in de eerste 2 km helemaal stuk te rijden. Al bij de start ging er iemand hard van door. Ik ben er wijselijk niet achteraan gegaan, maar het ging steeds beter en die biker heb ik dus toch nog net voor de finish ingehaald. Het ging erg lekker ondanks ik rustig aan deed, ben ik best goed geëindigd in de proloog.
Hierna was het wachten op de start van de echte tocht van de dag. Niet de hele tocht was  chrono, na ongeveer 30 kilometer zat er een chrono van 21 kilometer. Hierin zouden de nodige beklimmingen in zitten. Dus dat werd lekker zwaar. Eerst dus lekker rustig aan, en dan knallen! In de eerste 30 km zagen we snel hoe het terrein erbij lag... Heel veel modder en zuigende ondergrond... Sommige afdalingen waren zelfs lastig door de modder! Het was ook nog behoorlijk koud, maar 5 graden! Bart en Bart en Emiel hadden in een strook van 20 m allemaal lek gereden, en in hetzelfde stuk heb ik een flinke deuk in de velg gefietst. Dit was een stuk met erg veel stenen in de modderplassen waardoor ze niet te zien waren. Gelukkig was dit nog niet in de chrono en hebben we met zijn allen gewacht en elkaar geholpen. Na de eerste bevoorrading begon de chrono al snel. Ik startte als laatste van onze groep, zodat ik naar hen toe kon rijden. Verrassend ging het zo goed dat ik hen in de lange beklimming al voorbij reed. Al gauw zag ik ze niet meer achter me. Lenno deed niet mee aan de chrono en was alvast vooruit gegaan. Onderweg haalde ik hem nog in en hij zei achteraf dat ik als een raket voorbij kwam. Vanaf toen was het gewoon zoveel mogelijk mensen inhalen en zo hard mogelijk fietsen! Ik had echt een super gevoel in de benen! Na nog een sprint op de laatste beklimming had ik de chrono in een tijd van net onder de 5 kwartier gereden. Hierna kwam al snel de volgende pauze en hier heb ik gewacht op de rest. Ik had het wel erg koud gekregen door het lange wachten, maar nu konden we wel samen de tocht uitfietsen. Hierin nog een hele hoop hoogtemeters en leuke paadjes gehad. Uiteindelijk kwamen we helemaal nat van het vele water en flink onder de modder aan in Houffa. Ik was helemaal kapot en ben snel gaan douchen om op te warmen.
‘s Avonds hingen de uitslagen bij de ingang, en ik was 2e in het jongerenklassement! Stiekem had ik er op gehoopt, maar het was super om dat te zien! Nu dit zien vol te houden. Want het zouden erg zware 4 dagen worden in zo'n modder. Ter vergelijking: stukken waar het vorig jaar stoffig was, waren nu allemaal modderige en zuigende stukken, dus geen 20 km/h maar 8-12 km/h op die stukken. En dat maakt het zwaar! Je hebt daar het gevoel alsof je niet vooruit komt en dat je een enorme berg aan het beklimmen bent.
 

Dag 2: LUXEMBURG-etappe !

Sjonge, wat ging de wekker weer vroeg af! Volgens Bart zat ik als een levende dode aan tafel bij het ontbijt.  Ik voelde me helemaal leeg en moe. En toch moesten we vandaag maar liefst 107 km met “maar” 1700 hoogtemeters. Op dag 2 liep de route naar Luxemburg, hoofdzakelijk door een glooiend gebied. Gelukkig zat de chrono op het einde van de tocht, namelijk de laatste 16 km.  Samen met Lenno was ik heel erg rustig gestart, en hebben we het samen lekker rustig aan gedaan. De rest van de groep was voor ons en zij reden wat harder door. Wij gingen lekker op souplesse naar boven en lieten ons niet gek maken. Sparen voor de laatste kilometers.
Lenno en ik hebben vooral genoten van de tocht. Lekker om ons heen kijken, en toch haalden we nog genoeg mensen in. Vooral na de 50 km, toen vielen ze terug met bosjes. Bij het grote stuwmeer van Luxemburg hebben we nog even stil gestaan en genoten van het uitzicht. Dat was echt prachtig.
Bij de chrono aangekomen was ik er al iets beter aan toe dan ’s morgens. Ik dacht: ik ga gewoon alles geven! Verrassend genoeg ging het weer erg lekker. We hadden in het laatste deel bij Houffalize nog een paar flinke beklimmingen, dat was echt mijn ding, en dat ging echt goed! Een paar stukken herkende ik nog van het weekendje van vorige week, en dat gaf me voordeel. Het inhalen van veel mensen zorgde voor motivatie net als de bergprijs om die berg zo hard mogelijk op te knallen! Verrassend snel was ik in Houffalize en had ik deze chrono 10 seconde sneller als de nr 1 in het jongerenklassement gereden! Dit had ik totaal niet verwacht, zeker niet als ik terug dacht aan hoe ik die ochtend wakker geworden was en hoe zwaar de eerste 90 km waren voor mij geweest waren.

Hierna nog even lekker uitgefietst, en daarna maar eens de bandenwisselproef doen. Eerst eens kijken hoe je dit het beste aan kunt pakken, want ik wil niet belachelijk maken als fietsenmaker :) Uiteindelijk de banden verwisseld in net iets minder als anderhalve minuut, dus nog niet slecht, al was het record 43 seconden! Absurd!
‘s Avonds een lekkere massage laten doen om alles weer een beetje los te maken. Ook de schaafwonden nog laten verzorgen van de eerste dag. Toen de uitslag bekend werd, stond ik nog steeds 2e in de stand!
 

Dag 3: Loodzware Houffalize – La Roche en terug!

Man, man wat was ik bang voor de chrono op dag 3. Dit is sowieso al de koninginnerit van “maar” 88 km, met maar liefst 2850 hoogtemeters! De rit gaat van Houffa naar La Roche en Ardenne en terug. De chrono is ook nog eens heel erg lang, namelijk 48 km! En ook nog eens de eerste 48 km! Dus niks eerst even lekker uitfietsen, nee meteen volle bak! Nu werd het kaf van het koren gescheiden volgens Bart, tijdens deze lange en zware chrono.
De startklim van vandaag is dezelfde startklim als van de wereldbeker van Houffalize, maar dan loopt die van ons nog verder door! Ik wou me hier niet opblazen, maar kon het niet laten om de andere jongeren te volgen, dus met andere woorden bij de eerste 10 te zitten. Gelukkig ging dit erg goed. Ook het afdalen ging super, want nu zitten er tenminste geen prutsers voor je die remmen voor een plasje of een steen. Daarna was het meteen weer klimmen, klimmen en klimmen. Ik kon met moeite aansluiten bij een groepje, maar kon het tempo toen wel volgen. Ik kwam steeds beter in mijn ritme en er moesten steeds meer mensen lossen uit het groepje.
Gelukkig was het ook beter weer als de eerste 2 dagen. Wat waren wij blij met het zonnetje!!
Ook hadden we nog de klim die we met ons weekendje Warempage altijd als afdaling rijden. Hierbij roept Eric dan altijd: “Jongens let op, deze is steil!!!”
En wij moesten deze beklimming van 32% op fietsen. Je zag hem al aankomen, en vooral veel mensen lopen op de beklimming, maar dat is echt iets waar ik een hekel aan heb! Dus maar naar boven stoempen en hard schreeuwen zodat alle “wandelaars” aan de kant gingen. Zo kwam ik schreeuwend boven! Ik zag weer eens hartslag 185 op de gps staan! Applaus aan de top! Maar snel gingen we verder. In de afdaling waren een paar pijltjes weg en hebben we nog zo'n 3 minuten verloren... Toen kwam de bevoorrading, maar daar fietsten we snel voorbij, hopelijk had  ik nog genoeg eten en drinken!
Op de Col D'Haussire, de enigste klim van de eerste categorie van België, kon ik gelukkig bij een aardige Belg in het wiel hangen. Ik kon net volgen, en was erg blij dat ik mee kon! Goh,   wat was deze klim lang en zwaar. Maar niet echt steil, vooral erg lang. Geef mij maar een steile lange klim, dat is meer wat voor mij. Kort daarna kwam ook nog Baraque de Friture, het hoogste punt van België. De beklimmingen bleven maar komen, maar gelukkig kon ik nog in het wiel hangen bij de Belg.
Mijn drinken was op, en ik kon ook wel wat eten gebruiken, maar het kon niet lang meer zijn. Even later zag ik het bordje hangen: nog 1 km Chrono. Man, wat was ik blij, en wat motiveerde dat. De laatste kilometer nog zo hard knallen als maar kan!  Daarna was er een kort stukje tussen nieuwe boompjes door waar de Belg voor mij viel. Toen ben ik door gesprint, want de berg kon niet meer veel hoger zijn, en zo heb ik er nog een paar ingehaald. Eenmaal bovenaan bij het einde van de chrono  had ik een tijd van net iets meer als 2 en half uur. Dat was echt wel snel, we hadden al 1400 hm gehad! Na uitgehijgd te zijn ging ik kijken bij het vrouwtje van de tijdwaarneming, en met grote verbazing bleek ik als 12e algemeen boven te zijn!
Omdat mijn drinken op was ben ik daarna rustig doorgefietst, want de verzorging was 2 km later. Daar heb ik me helemaal vol gegeten en gedronken en dat was wel nodig, de hongerklop was dichtbij. Ik besloot te wachten op de rest, en heb er dus een lange pauze van gemaakt, zodat ik goed kon herstellen. Daarna toch alleen verder gefietst, want de fiets van Emiel moest gerepareerd worden, en ik moest zorgen dat ik om 4 uur weer in Houffa was voor de Short Race.
Dus de rest van de tocht weer genoten van de paden en omgeving, maar het was wel echt zwaar, en het was toch nog wel een flink stuk terug.

Winst in de short race!
Gelukkig was ik op tijd in Houffa voor de short-race, en kon me er rustig op voorbereiden. Na het rondje verkend te hebben, ff uitrusten en bijtanken startte we met zijn 4en met de shortrace.
De start ging beschamend slecht en ik was als 4e weg. In de eerste bocht haalde ik de eerste al weer iemand in, en niet veel verder aan de voet van het klimmetje de volgende. Maar daarna wou hij mij inhalen, alleen was er weinig ruimte en toen fietste hij tegen een paaltje! Dus toen lag ik al 2e, en maar een klein stukje achter nummer 1. Daarna viel de koploper op de bekende wortelafdaling van Fosse d'Outh. Helaas kon ik hem niet inhalen, want zijn fiets lag midden op het pad. Dus hij zat nog steeds voor me. Maar 10 meter verder PAFFF, hij reed lek! Dus in ongeveer één minuut tijd was mijn 4e plaats een eerste plaats geworden, en er was niemand meer te zien achter mij! Mooi de volledige bonificatie gekregen!
‘s Avonds weer lekker gegeten, nog een keer laten masseren en de kamer alvast een beetje opgeruimd. Want morgen is alweer de laatste dag! En we hebben in de bar een lekker drankje gedronken met zijn allen. Het was weer gezellig!

Dag 4: Op naar finale naar Stavelot!

In het Jongerenklassement lig ik nog steeds 2e, met een achterstand van 3 minuut en 30 seconden. Op det slotdag hadden we een chrono van maar 10 km, dus het zou moeilijk worden om dat verschil nog goed te maken. Nummer 3 zat ongeveer 2 minuten achter mij, dus ik moest zorgen hij dat ook niet inliep. Ik ging me volop geven vandaag, zo hard fietsen als ik kan, en alles geven wat er nog in zit!
De chrono zat na 40 km, dus we konden eerst lekker rustig fietsen, dan 12 km knallen, en daarna zorgen dat we bij de finish komen. De rest van de groep was al allemaal een half uur eerder gestart, omdat ze vroeg terug wilden zijn om de auto te gaan halen in Houffa.
Het eerste deel van de rit alleen gefietst, en lekker rustig aan. Toen kwamen die 2 gekke Belgen voorbij waarbij ik gister zo lang in het wiel gezeten heb. Ik dacht bij die moet ik bijblijven, daar heb ik voordeel mee in de chrono! Dus toen heb ik meegefietst tot aan de chrono, en heb ik hun voor mij laten starten bij de chrono, zodat ik hun weer in kon halen. Helaas was de bepijling in het begin van de chrono een beetje minimaal (pijltjes weg gehaald?),  waardoor ik zeker 1 minuut verloor met fout rijden. Dat maakte me flink giftig, man, wat was ik kwaad. Maar ik ging er wel extra hard door fietsen! Bij de eerste beklimming voelde ik me als een vis in het water, het ging weer lekker, en ik had de Belg al in het vizier. Niet veel verder haalde ik hem in, maar hij kon mijn tempo niet volgen. Dus samen fietsen ging het niet worden. In de verte zag ik weer mensen fietsen, en ben als ze gaan inhalen als een gek:) de beklimmingen gingen weer super, en op een hele steile haalde ik er weer een hoop in. In de afdaling zat er gelukkig niemand voor mij, en konden de remmen los! Ik kon de fiets nog maar net onder controle houden, maar gelukkig ging alles goed! Ook zag ik nu wat oranje pakjes van Derdeale team. Die kunnen ook een stukje fietsen! Daar ben ik toen naar toe gefietst, en we bleken op de laatste beklimming van de chrono te zitten. Dus ik trok het gas nog eens flink open en heb er nog wat gepakt in deze klim. Toen het einde in zicht was nog de sprint aangegaan met zo'n oranje pakje, maar die kon ik helaas niet winnen. Ik had me helemaal gegeven! Na 5 minuten uithijgen was mijn hartslag weer gezakt, en ging ik mijn tijd bekijken. 28 minuten en nog iets had ik snel berekend! En dat over 12 km en in de Ardennen met flink wat hoogtemeters! Dat was zo ruig gevoel, echt super! Pas toen kwam de Belg boven, en zag ik hoeveel ik nog uitgelopen was op hem. Mijn benen hadden nog nooit zo’n pijn gedaan!
Hierna even bijgekomen en wat gegeten. En toen weer verder! Maar dat viel toch wel tegen, vooral mijn kont en mijn benen! Een pauze verder kwam ik de rest weer tegen, die stonden op het punt te gaan, maar die hadden ff 5 minuten gewacht. Daarna heb ik samen met hun verder gefietst, maar moest ik toch lossen. Ik was helemaal leeggezogen en was kapot. Uiteindelijk toch de finish gehaald en toen had de rest net een ronde om het voetbalveld gemaakt, dus kon ik nog net mee! Helemaal super!