1999 - 2004

De beginjaren van de LCMT 1999 - 2004

De LCMT van 2001

In zeven bloedhete dagen van Ieper naar Malmedy

Na twee monster-edities over 9 etappes, telkens vanuit het Nederlandse Gulpen alover de Ardennen en hartje Vlaanderen naar de Noordzeekust in De Panne, beslist vzw Biking Events de derde LCMT met twee dagen in te korten en de rijrichting om te keren. Bovendien worden in het middelste luik (dagen 3 tot en met 5) ook nog eens een 70-tal professionele en would be professionele bikers verwelkomd voor een UCI-wedstrijdversie die zowat gelijktijdig met de eerder recreatief bedoelde LCMT verloopt. Roel Paulissen wordt eindwinnaar van deze UCI-toptour, waarin Filip Meirhaeghe vooral door tijdverlies op de openingsdag (mechanische pech) noodgedwongen rittenkaper wordt zonder kans op de eindzege. Hieronder leest u echter het verslag van de 7-daagse waarvoor een honderd bikers voor inschreven. De hele LCMT 2001 verliep onder een bij momenten hete augustuszon. Alleen op dag vijf in en rond Houffalize veranderde het parcours door een hevig onweer tijdelijk in een slijkpoel.

Dag 1 : Ieper-Kortrijk , 109 km

Om te starten staat er een gemakkelijke rit op het programma. Na het vertrek in het centrum van Ieper worden de hellingen van de Kemmelberg, Monteberg ,Rodeberg en Catsberg (Fr) maximaal benut om de LCMT een waardig begin te bezorgen. De rit in Heuvelland is natuurlijk niet vergelijkbaar met de Ardennen, maar het is toch best pittig rijden. Na de heuvelzone is het gedaan met de hellingen. Er wordt langs de Leie gefietst richting Kortijk. De aankomst van de eerste rit vindt plaats aan de Kinepolis. Vlakbij is er de Katho, waar de bikers logeren. De eerste avond staat er een heuse barbecue op het programma.

Dag 2 : Kortijk-Ronse, 94 km

Bij de start aan de Kinepolis in Kortijk is WTV aanwezig om interviews af te nemen en wat beelden te schieten. De tweede rit is weerom geen moeilijk parcours. Het heuvelt wel wat en wanneer de bikers door Celles rijden zien ze in de verte de Kluisberg liggen, maar ze rijden er nog niet over. In deze streek liggen nog veel kerkewegels : betegelde paden van 1 tegel breed door de velden, die vroeger vooral dienden om op zondag naar de kerk te stappen. Omdat die paden nogal kronkelen en zo smal zijn is er wel stuurvaardigheid vereist, want prikkeldraad en grachten zijn alomtegenwoordig. Bij aankomst in Ronse wordt er in het internaat geslapen. Alvorens onder de wol te kruipen, wordt er een een welverdiende koolydraatrijke maaltijd verorberd (groentenschotel en spaghetti). Gezien het mooie weer zorgden de terrasjes in Ronse voor nogal wat aantrekkingskracht.

Dag 3 : Ronse-Geraardsbergen, 97 km

Vandaag staan zowat alle hellingen van de finale van de Ronde Van Vlaanderen ophet programma (Kluisberg,Knokteberg,Patersberg,Kortekeer,Berendrie,….), afgewisseld met pittige paadjes en lange kasseistroken. Ook de Koppenberg zit erbij. Natuurlijk een kuitenbijter van formaat ! De aankomst van de rit ligt op de muur van Geraardsbergen. Op en rond de muur rijden de wedstrijdrenners vandaag de eerste etappe van hun internationale wedstrijd. Deelnemers aan de recreatieve LCMT zien zo hoe Meirhaeghe, Paulissen en anderen de muur oprijden. Bij aankomst serveert het restaurant ‘Het Hemelrijk’ een uitgebreid buffet. Gezien het warme weer gaan ook de heerlijk gekoelde Leffes vlug van de hand. Overnachten gebeurt in het hotel Socatel en het Ibis hotel te Charleroi.

Dag 4 : Charleroi-Rochefort, 109 km

Een prachtige maar loodzware rit vandaag. Eerst verlaten onder indrukwekkend rijkswachtersescorte de stad Charleroi. De vierdaagse LCMT´ers zijn ons komen vervoegen, wat de groep tot dik 200 bikers uitbreidt. In St.-Gérard, een klein onooglijk dorpje niet zo ver van Maredsous, startte de echte rit. De competitief ingestelden onder ons vliegen ervandoor richting Dinant. De prachtige bossen nopen echter veeleer tot puur genieten. Na de middag en een verkwikkende bevoorrading aan de boorden van de Maas, volgen nog 40 km naar Rochefort toe. Langs de druk bevaren Lesse begon de hitte alsmaar zwaarder te wegen. De organisatoren hebben hun handen vol met het terug plaatsen van bordjes die daar tot drie keer toe moeten heraangebracht worden! Droevig toch hoe sommige andere recreatievelingen plezier scheppen in het in de war sturen van andermans activiteiten. Wij kennen echter geen problemen, want het ´correctieteam´ levert puik werk, zodat wij in feite geen hinder ondervinden. De passage door de Lesse zorgt voor welgekomen afkoeling, al zijn de spieren het daar niet helemaal mee eens. In een mum van tijd zijn we echter weer droog en kijken onze ogen uit in dit prachtige natuurschoon. Het slot naar Rochefort is gelukkig zachtjes dalend en de aankomst op de prachtige nieuwe wielerbaan geeft ons zowaar een Paris-Roubaix-gevoel !

Na een verkwikkende douche staat de bus al klaar voor een transfer naar het hotel Ol Fosse d’Outh in Houffalize, het neusje van de zalm voor bikers. De kinesisten die het medewerkersteam versterken komen handen te kort. De laatste 2 lastige ritten blijken hun tol te eisen.

Dag 5 : Houffalize-Houffalize, 81 km

De lusrit van vandaag biedt aan de bikers die dit wensen de mogelijkheid om een rustdag te nemen en zo te recupereren van de voorbije ritten. Slechts 6 fietsers maken daar gebruik van. Deze vijfde rit is de lastigste, maar ook de mooiste van de LCMT. Vooral het middenste stuk voor en na La Roche zorgt voor opeenvolgende lange zware beklimmingen en zeer technische afdalingen (voor wie de muur kent waarmee de Transardennaise begint : die rijden we naar beneden). Na de bevoorrading in La Roche volgt meteen weer een kilometers lange beklimming. Tegen de middag begint het te regenen, en geen klein beetje. Het water stroomt naar beneden. Aan de laatste bevoorrading houden enkele bikers het daarom voor bekeken en fietsen van daaruit verder over de weg terug naar Houffalize. Het einde van het parcours valt samen met het parcours voor de wedstrijdrijders. Het is de gelegenheid om fotomateriaal van de eliterenners te nemen. Er wordt voor de tweede opeenvolgende nacht gelogeerd in het hotel Ol Fosse D’Outh

Dag 6 : Houffalize-Spa , 76 km

Vandaag gelukkig weer prachtig fietsweer en een mooi parcours. Het ene prachtige vergezicht volgt het andere op. De start vanuit Houffalize leidt ons meteen bergop, weg uit het dal van de Ourthe. Bij de eerste bevoorrading blikken we al terug op een heerlijke 25 km door de sparrenbossen. De rust en de schoonheid van de natuur is overweldigend. Vogels fluiten en de zon schijnt heerlijk op ons neer. Na Basse-Bodeux volgt een korte maar supersteile chrono. We klimmen tot helemaal boven op het plateau. Aan de overkant van de bergkam liggen de watervallen van Coo. Wij dalen op onze beurt naar het dal van de Amblève. De sfeer onder bikers is opperbest. We ruiken stilaan het einde en zijn helemaal niet gehaast om dat zo snel mogelijk te halen. In dergelijk zomers weer en met altijd mooi op tijd een flinke bevoorrading lijkt het als kan ons niets overkomen. De relatief korte afstand van de rit is niettemin welkom. Niemand hoeft zich te haasten om ´s avonds rustig aan te schuiven voor het laatste buffet met het LCMT-peloton. Er wordt overnacht in het mooie complex Sol Cress te Spa. Het is niet verwonderlijk dat bij het zicht van de eindmeet het terras ’s avonds dichtbevolkt is.

Dag 7 : Spa-Malmedy, 78 km

Vandaag breekt het einde aan. De mannen van de Xtreme Bikers hebben hun haren conform de truitjes in het blauw gestoken. Precies een afdeling van de politie! We vertrekken door de bossen van Spa en maken een lus die noordoostwaarts richting Hoge Venen gaat. Het wordt een stijlvolle slotrit, een mooie fietstocht door dit unieke natuurpark. Opvallend: de vele kaarsrechte stukken vals plat. Vanaf de laatste bevoorrading bij het verlaten van de Venen wordt er langs de Warche gereden, bijna constant kronkelend bergaf. Schilderachtig is die Warchevallei met rood kleurende rotsen en klaterend water, waar we ondanks de brugjes telkens verkiezen door te rijden bij het vele dwarsen. Uitgelaten als kinderen bereiken we het verzamelpunt in Bevercé. Daar zitten sommigen warempel al een spaghetti te eten in het café-restaurant. De politie van Malmédy keuvelt gezellig mee. De laatste filmbeelden worden ingeblikt. Erwin, de cameraman van de organisatie zet zich in de open kofferruimte van de organisatiewagen, die in het spoor van de politiecombi de ultieme twee kilometer naar de officiële finish in het centrum van Malmédy aanvat. Onder luid getoeter en gejuich van de vele opgekomen vrienden en familieleden (plus heel wat verbaasde toeristen) draaien we het pleintje op. Even later knallen de champagnekurken. Blij dat het gedaan is ? Blij in elk geval dat we het gehaald hebben. ´s Avonds voel ik wat spijt dat het nu echt voorbij is. Dit leventje ging mij veel te goed af. See you, next year ?

Ceremonie in Malmedy. Een GT beachbike wordt verloot, samen met een pak bioscooptickets van Kinepolis. Deelnemers die zich voor drie opeenvolgende volledige LCMT’ s hadden ingeschreven worden gehuldigd en krijgen bovendien een thermosvest cadeau. De winnaar van de chronoritten, Etienne Stienen, krijgt een uniek kunstwerk van Ronde van Vlaanderen-beeldhouwer Fernand Vanderplancke overhandigd. Daarna is het handjes schudden en afscheid nemen van de veel gemaakte vrienden.

De LCMT van 2002 : de eerste Hemelvaartvierdaagse (168 deelnemers)

De formule wordt aangepast voor deze vierde editie. Daar in de zomer opnieuw een internationale UCI-tour ´LCMT-Vlaanderen´ plaatsvindt, wordt de recreatieve LCMT al in mei verreden. De beperking tot vier dagen en het samenvallen met het Hemelvaartweekend leidt tot een flinke aangroei inzake deelnemers. Voor de start wordt ook een nieuwe plaats uitgekozen : Zonhoven laat de LCMT voor het eerst op Limburgse wegen passeren. Een geslaagd experiment, zij het dat achteraf toch weer de twee laatste Ardennenritten met de beste waarderingsscore gingen lopen. Het zal de LCMT vanaf 2003 definitief in de Ardennen lokaliseren.

Donderdag 9 mei - ZONHOVEN - VALKENBURG

5u30, Ieper_ De eerste wagens van de karavaan vertrekken vanuit het West-Vlaamse Ieper (thuisbasis Biking Events) richting Limburg. De broodjes voor de eerste bevoorradingen worden ingeladen bij sponsor Versavel. De wagens van Bouwbedrijf R.Maes uit Gent ruiken nog nieuw en zijn dat ook. Vijf schitterende voertuigen (2 Mercedes Sprinters en 2 Vito´s) zullen samen met de Diamond-GT vrachtwagen van fietsimporteur Brasseur (Luik) de wagenkaravaan van de LCMT 2002 vormen.

8u, Zonhoven _ Het organisatieteam van Biking Events komt aan in Zonhoven. De mensen van de plaatselijke sportdienst zijn al ter plaatse. Lode Welkenhuysen en zijn team zullen met raad en daad bijspringen om de start van de 4de LCMT perfect te laten verlopen.

9u, Zonhoven _ Alles is in gereedheid gebracht voor de ontvangst van de LCMT-bikers. De start wordt aangekleed met vlaggen en spandoeken. Alle wagens zijn geladen zoals het hoort. Vanop de grote weg Eindhoven - Hasselt zie je de bordjes LCMT om zo de startlokatie te vinden: Evenementenhal Den Dijk, gloednieuw sportcomplex.

9u30, Zonhoven _ De permanentie begint. W Cup-zakjes gevuld met allerlei materiaal en roadboeken, alsook de eerste startbevoorradingen worden uitgedeeld. Het is nu al razend druk. Iedereen wil op tijd zijn.

11u, Zonhoven _ De permanentie is vlot verlopen, de wagens zijn geparkeerd. De meeste bikers zijn al omgekleed. Familie en vrienden staan klaar om hen zo meteen uitgeleide te doen. De Zonhovense burgemeester (hier een "burgermoeder") zal straks in gezelschap van de schepen van sport het officiële startschot geven.

11u25, Zonhoven _ Organisator Kurt Titeca zegt wat er gezegd moet worden. Een hartelijk welkom en een pak informatie over de eerste rit. De voorrijders (Zonhovense bikervrienden van deelnemer Roger Desimpele) zijn al een tijd geleden vertrokken om het parcours een laatste maal te controleren.

11u30, Zonhoven _ START ! Het startpistool wordt door mevrouw de burgemeester afgevuurd. De meute (165 bikers) zet zich in beweging. De camera filmt het vanuit de voorwagen. Fototoestellen leggen het allemaal nog eens vast.

12u30, Zutendaal _ Ongelooflijk, maar de eerste bikers zijn al aan bevoorrading 1. Ze hebben er niet naast gefietst. Ruim dertig per uur op toch hoofdzakelijk onverharde paden.

14u, Wonck_ Aan bevoorrading twee zijn al enkele bikers gepasseerd. De Halembaye wacht hen grijnzend op. Maar het is behoorlijk zonnig en ideaal qua temperatuur en zuurstof. De snelheid van de koplopers is bijzonder hoog. Achteraan fietsen de genieters in een rustig tempo en nemen het er van op de bevoorrading. Gelijk hebben ze.

15u30, Valkenburg_ De eerste bikers zijn al aan de aankomst in Vilt! Zo snel had niemand hen verwacht. De bagage is nog maar net gelost in het superdrukke Valkenburg waar je met de wagens stukken trager vordert dan per fiets. Vandaar dus. In Vilt kunnen de bikers op een detailkaart de weg naar het hotel aflezen. Ze hebben dit trouwens ook al bij de start met hun roadmap mee gekregen. Intussen is bekend dat Kris De Nef de beste chronorijder was in de bossen bezuiden Zutendaal. Die van Team Rudy zetten een nog scherpere tijd neer, maar deze wedstrijdrenners komen de Beker van België voorbereiden en verlaten na de tweede rit de tour, waardoor ze niet meetellen in de officiële uitslag.

17u, Valkenburg_ De meeste bikers zijn binnen. In hun hotelkamers kunnen ze douchen en bekomen van de inspanningen. Veel kilometers gemalen vandaag en redelijk moe, maar behalve één valpartij van Alain Mayeu (met sleutelbeenbreuk tot gevolg) zal iedereen aan de volgende rit kunnen beginnen.

20u, Valkenburg_ Na het diner trekken nogal wat bikers op verkenning in het pittoreske toeristenstadje. Anderen keuvelen bij een glas op het hotelterras.

Vrijdag 10 mei - VALKENBURG - LUIK

9u, Valkenburg _ Aan het stationsplein van de stad verzamelen alle bikers voor de start. Het startersblad wordt getekend, de drinkbussen en de achterzakken met mondvoorraad gevuld. Omdat de politie liever geen startbegeleiding voorziet, wordt in groepjes van twintig gestart. Rustig aan en op die manier files vermijdend kan elke biker zo genieten van de aanloop doorheen Zuid-Limburg.

10u, Valkenburg_ Alle bikers zijn vertrokken. De hemel dreigt met regen, maar er valt gelukkig geen druppel op de fietsers.

11u, Gulpen_ Waar in 1999 de allereerste Low Countries´ Mountainbike Tour op gang werd geschoten, heeft Pieter, de pijltjesafhaler, pech. Een defecte versnellingsapparaat. Hij zal er enkele uren moeten wachten op een andere fiets, want de reservefiets op Bevoorrading 1 kan slechts geleverd worden nadat de drukte daar voorbij is.

13u, Luik _ Aan het IBIS-hotel in het Luikse Bonselles regent het. De aankomst is opgezet. De GT-tenten zorgen voor beschutting. Voor de bikers blijft het eens temeer droog.

14u, Tilff_ De snelste bikers staan al aan de voet van de slotklim. De meesten verslikken zich in deze 4 km lange asfalthelling nabij Sart Tilman. Iedereen zucht opgelucht bij het bereiken van de top aan de finish. De Sint-Bernardus wordt voor het eerst massaal ontkurkt. Het zonnetje en de pannenkoeken zorgen voor nog meer verwenning.

16u, Bonselles _ De ambiance is optimaal, terwijl de meeste bikers binnen zijn. Wie straks met de TEC-bus naar Rocourt moet (IBIS is net te klein voor de hele karavaan) kan alvast in IBIS douchen. De fietsen worden gereinigd en veilig opgeborgen. Wie met de bus weg moet, krijgt voor dat kleine ongemak een avondje Colmar cadeau. Ook in Lunch Garden valt het eten echter uitstekend mee (incl. vlotte bediening)

22u, Bonselles _ De bowling aan de overkant van het hotel wordt door nogal wat bikers bezocht. Ze drinken er een glaasje en wisselen verhalen uit. Toch wordt het vrij gauw stil in de hotelkamers. Morgen wacht de zwaarste etappe!

Zaterdag 11 mei - LUIK - HOUFFALIZE (94 km)

10.00 u De voorziene groepsstart valt in het water. Het is te zeggen, de tragere rijders wordt aangemaand om al vanaf 9u30 te vertrekken. Zo geraken ze tijdens deze zware rit allemaal op een deftig uur in Houffalize. Maar wat zien we ? Iedereen - of toch bijna - blijkt zich plots bij de ´zwakkere broertjes´ te wanen. Slechts een dertigtal bikers vertrekt nog om 10 uur. Nu, geen erg, want de lange afdaling naar Tilff toe gebeurt maar beter in kleine en lang gerekte groepjes. Zo geraakt iedereen zonder hinder op weg.

10u30 Het valt te verwachten. Niet iedereen zal Houffalize per fiets bereiken. Al vrij snel wordt een der bikers ´opgeladen´. Niet hersteld van de vorige ritten. "Ik ben student en heb niet zoveel kunnen trainen. Ik voelde het vanmorgen al. Mag ik met de wagen mee ?" We laden hem op en leren mekaar beter kennen on the road. Een toffe gast uit de streek van Lauwe, zo blijkt. Hij zal zich ´s anderendaags verdienstelijk maken bij de afspuitplaats van de fietsen. (ik kan me toch net zo goed nuttig maken, lachte hij)

11u00 De eerste bikers bereiken de bevoorrading in Aywaille. Het drukke Ardense stadje aan de Amblève kan het verkeer nog moeilijker slikken dan het van Coo´s watervallen aanstormende water. De bevoorrading is gelukkig geposteerd bij het begin van de chrono, op een klein GR-wegje dat de drukte al onder zich heeft gelaten. Een na een lanceren de chrono-specialisten zich voor een van de zwaarste stukken uit deze LCMT. Ruim acht kilometer, bijna voortdurend bergop ! Nick Van Geel heeft minder geluk. Een kaderbreuk op weg naar Aywaille, zo horen we van de bikers die hem gepasseerd zijn. We rijden hem met de volgwagen tegemoet. Langzaam vorderend in dat drukke verkeer, geraken we tenslotte bij hem. Inderdaad, dat kader is goed voor de schroothoop. Opladen maar. Nick krijgt nog een reservefiets aangeboden om zijn sterke chronoprestaties van de eerste dagen te hernieuwen. Zijn tijd ter aankomst is echter benedenmaats. De veer was kennelijk gebroken. Gelukkig voor hem, zijn vrouw komt vanavond naar Houffalize

12u00 De zon is nu helemaal door de wolken gebroken en reist precies volgens het tempo van het LCMT-peloton mee ! Op weg naar Stoumont en La Gleize trekt de hemel blauw open. Lekker fietsweer en net niet te warm ! Het is prettig verpozen als rond de klok van eenen de bikers aanleggen in het kleine Fosse. Na 55 km hebben ze het zwaarste van de rit nu wel achter de rug. De diepe insnijdingen in het landschap maakten er in de eerste uren een voortdurend op- en neerfietsen van. De koffiemolen is al goed in het vuil gedraaid! Nu wacht een meer glooiend landschap. De bloeiende brem in een veenachtig landschap geeft kleur aan deze onderneming. Opvallend trouwens hoe er veel meer dan tijdens de vroegere zomeredities in de vast voedselvoorraad gegrabbeld wordt ! Qua drank is het precies omgekeerd. Ander seizoen, ander voedingspatroon...

14u00 Alweer iemand met pech gesignaleerd. Het parcours is soms meedogenloos. De waarschuwing voor de start dat er een gevaarlijke afdaling volgde op de chronoproef heeft dan toch niet kunnen verhinderen dat er een slachtoffer is gevallen. De dokter komt ter plaatse. Schaafwonden en misschien wel een verstuiking. Doorfietsen kan, maar de biker is er wat aangedaan van. We nemen hem mee in de volgwagen. Kan hij meteen op het gras van Houffalize gaan uitrusten. ´s Avonds checkt de ´doc´ zijn toestand nog eens. Gelukkig, niets gebroken... Mooi trouwens hoe enkele bikersvrienden bij hem zijn blijven wachten tot de wagen erbij was. Ook Thomas, de bezembiker die de bordjes afhaalt na passage van de laatste deelnemer was ter plaatse gebleven. Die steun helpt de gevallene vooral op moreel vlak. Thomas beseft intussen dat hijzelf wel heel laat zal aankomen in Houffa ! Nog zoveel bordjes afhalen en hier bijna een uur stil gestaan. Maar hij maalt er niet om. We verzekeren hem dat de bevoorrading ter plaatse blijft tot na zijn passage.

15u30 Met een ongelooflijke prestatie heeft Eric Debusschere (52 jaar) zich als eerste gemeld in Houffalize. De man van de Noordzeekust verbaast elk jaar meer. Hij heeft van deze koninginnerit een erezaak gemaakt. Oef, ouder worden betekent dus toch niet aftakelen, denkt menig twintiger bewonderend als ze van Erics prestatie horen. Vanaf nu sijpelen ze stilaan binnen. De GT-tent zorgt voor schaduw en koele Sint-Bernardus. En mocht het alsnog durven regenen, dan staat de bevoorrading toch droog. Maar onderweg niets van nattigheid gemerkt. Tussen Fosse, Arbrefontaine en Sart is het nog voortdurend zonnig. Eventjes trekken donkere koppen samen bij het naderen van de laatste bevoorrading net voor Cherain. Maar eenmaal de vallei van de Ourthe in zicht, breekt de zon weer volop door !

´s Avonds uitgelaten sfeertje bij het avondeten. De LCMT zit er bijna op en de slotrit, hoewel als zeer zwaar aangekondigd verhindert niet dat de bar volloopt. Hoewel, ook aan de massagetafels is het druk ! De electrodenstimulatie wordt uitvoerig getest! Alle beetjes helpen bij de recuperatie.

Zondag 12 mei - HOUFFALIZE - ROCHEFORT (88 km)

8u00 Het heeft flink geregend vannacht. Het valt te vrezen dat de paadjes er behoorlijk zwaar zullen bij liggen. Als het onderweg maar min of meer droog blijft...

9u00 De meesten zijn paraat voor de start. Sommigen zijn zelfs al vertrokken, want iedereen hoopt voor 16 uur binnen te zijn in Rochefort, zeker degenen die per bus naar Zonhoven terug moeten.

10u00 Een vlotte start onder een weliswaar donkere hemel... In Amberloup worden we echter gerust gesteld. Na een mooi stukje natuur (Gives, Givroulles, Bertogne en zo) komt de zon piepen. Vlakbij het witte kerkje smaken de bananen zoeter dan ooit. De drinkbussen worden flink aangevuld. Het is niet zo ver naar de volgende bevoorrading in St.-Hubert (20 km), maar vooral het eerste stuk in het woud is behoorlijk pittig te noemen. Hier en daar verplicht een opgehakte boom ons tot opspringen of te voet gaan. Maar de natuurpracht die zich zo aan ons openbaart is een ruime compensatie voor die korte wandelstukjes. Als je hier in je eentje passeert is de kans dat je op een hert of zelfs everzwijn stoot niet denkbeeldig. Doordat we hier met een vrij ruime groep doorkomen, zullen die beesten zich vermoedelijk dieper in het woud terug getrokken hebben. Als ze maar niet denken dat het jachtseizoen al begonnen is. Wij laten alvast de hoorns niet schallen. Alleen het piepen van de longen, als blaasbalgen, doorbreekt de stilte. Dat en het af en toe knarsen en kraken van de ketting over de tandwielen. Met de modder valt het nog goed mee.

11u00 In St.-Hubert is het druk, zoals altijd op zondag. De toeristen en zondagse kerkgangers vermengen zich met elkaar. We rijden door het leuke centrum. Aan de nieuwe rotonde zien we Thomas, vandaag als chronometreur actief. Hij staat recht voor een muur. Een fietsmuur, zoals dat heet. Het asfaltwegje verheft zich als was het een ophaalbare brug. Is dat hier de start van de chrono, zo zien we sommigen zich wat angstig afvragen ? Tuurlijk is dit de start ! De frituur op de hoek lijkt plots veel aanlokkelijker dan de bevoorrading die wacht op het einde van de chronoproef...

12u00 In het Forêt du Roi Albert staat een tafel met bidons, peperkoek, broodjes, fruit en beleg... Enkele volgers (vriendinnen...) wachten hun teergeliefden hier op. Uit de diepte van het woud stampen de bikers zich een weg naar boven. Het laatste stuk ligt er sowieso altijd zompig bij. Dat is nu niet anders. De klok tikt onverbiddelijk verder in die laatste hectometers. Kris De Nef zal zonder problemen zijn eindzege in dit klassement veilig stellen. Proficiat ! De niet-chronorijders genieten juist op dergelijke zware stukken het meest van het LCMT-gevoel. Okee, het is ook voor hen stampen, maar daarnaast trachten ze toch zoveel mogelijk hun ogen de kost te geven. Dit is een wonderlijk stukje woud. De afdaling na de chronozone op het asfalt laat toe om te recuperen. Maar dan gaat het via de Masblesse, lekker riviertje, zacht stroomopwaarts tussen het gebladerte. De zon priemt af en toe tussen de donkere groen. Prachtige stralen zorgen voor een heel aparte belichting. Het lijken wel schijnwerpers ! Een eindje verder is het uit met de ´pret´. Nou ja, we draaien gewoon naar links en schakelen ijlings naar het kleine verzet. De steile bosklim herinnert ons aan het feit dat we hier in het hart van de Ardennen zitten. En dat de LCMT bijna, maar nog niet helemaal gedaan is !

14u00 In Nassogne staat de bevoorrading net voor het dorp. Een jaarmarkt en kermis maakt de doorgang in het kleine centrum onmogelijk. De bepijlingsploeg heeft een kleine omweg gemaakt, zodat we toch vlot de weg naar Rochefort vinden. De rit is hier zo goed als voorbij. We rijden gewoon langs het asfalt en langs de kortst mogelijke weg naar Rochefort. Uit schrik voor de regen werd de finale hier lichtjes hertekend. Voor wie nog fris zit, misschien een kleine teleurstelling, maar voor nogal wat anderen, een bijzonder welkome aanpassing. Het is zwaar genoeg geweest. Laten we nog wat genieten zonder afzien vooraleer we de ereronde op de wielerpiste van Rochefort aanvatten. Sommigen maken er een erespurt van. Anderhalve ronde, zoals in Parijs-Roubaix en dan handen omhoog ! Het zit erop !

Rond de klok van vier uur is bijna iedereen binnen. De huldiging van de eindwinnaars, inclusief champagne zorgt voor wat feestgedruis. Het is enkel wachten op de komst van de Finse Inna. Ze is helemaal op het laatst nog verkeerd gereden. Met de wagen weten we haar gelukkig snel op te sporen. Gelukkig maar, want ze was al op weg naar Marche ! Onder begeleiding van de wagen weet ze toch de wielerpiste te vinden. De laatste passagier voor de bus is er ! See you next year !

De LCMT van 2003

De keuze voor OLH-Hemelvaart was een schot in de roos. Dat blijkt nog meer in 2003, wanneer de aangroei qua deelnemers (voor het eerst meer bijna 300 deelnemers) duidelijk maakt waar de mountainbikers het meest op kicken. Logisch gevolg is ook dat de LCMT drie opeenvolgende nachten in dezelfde prachtige hotelaccomodatie van Ol Fosse d´Outh neerstrijkt. Alternatieven zijn er niet in de Ardennen voor dergelijk grootschalig peloton. Maar de bikers tonen zich opgetogen met deze lokalisatie. Prachtig lenteweer maakt van deze vierdaagse bovendien een uitermate zomers gebeuren. De LCMT blijkt stilaan volwassen, zoals ook blijkt uit onderstaand verslag LCMT 2003, opgetekend door het E2-team

LCMT - Dag 1

Vandaag start een nieuwe opdracht in onze voorbereiding op de TransAlp. De LCMT is voor ons de eerste meerdaagse en dus ook meteen een goede test om te zien hoe we zoiets verteren.

Iets na 9 sta ik al in Sart Tilman bij Luik. Het E2Team draait vandaag maar op halve kracht, want Eric heeft nog andere verplichtingen. Hij zal vanavond de LCMT bende van 230 bikers komen vervoegen en de resterende 3 etappes meerijden.

Deze eerste etappe brengt ons van Sart Tilman naar Houffalize over zo´n 92km en een stevige 2000hm. We hebben wijselijk besloten om niet deel te nemen aan de chrono´s. Voor ons is de LCMT puur voorbereiding op de TransAlp en we zijn marathon rijders, dus het korte chrono geweld is niet aan ons besteed.

Rond 11u15 zet de meute zich in beweging. We rijden een 5-tal km bergaf, geneutraliseerd achter de wagen van de organisatie. De snelheid ligt natuurlijk direct vrij hoog en de motards van de politie hebben alle moeite om de kleurige bende te begeleiden en de zijwegen te blokkeren. Plots zet de wagen zich aan de kant en het is zover, de LCMT is echt vertrokken. Net na Tilff moet er al direct stevig geklommen worden, dat kon ook moeilijk anders na die lange afdaling bij de start. En langzaam maar zeker schuif ik naar voren. In het vrij ruwe terrein in de streek rond Luik is het weer volop genieten en dan ken ik maar 1 ding: gaan en blijven gaan. Eric is er niet bij om mij in te tomen... dus waar gaat dat hier eindigen ?

Ze sturen ons langs paadjes die soms meer op een beek lijken, bezaaid met stenen en wortels. Zeer steil, soms nog nat, velen staan al te voet omdat het amper berijdbaar is, maar met de 22x32 lukt het me nog net om de bevoorrading te bereiken. Het blijft een aaneenschakeling van technische afdalingen en lange loodzware klimmen, soms op asfalt, maar veelal in de bossen en over grintpaden. Ik rijd zeker al een uur een paar 100m achter een groepje waar ik maar niet bij geraak. Verdomme die mannen gaan tekeer. Eindelijk bij de 2e bevoorrading haast ik mij om mijn wagonnetje bij dat groepje aan te haken.

Het zullen de vertrouwde gezichten worden voor de komende etappes. Het gaat verbazend goed vooruit en we merken dat het terrein iets minder ruw wordt naarmate we verder en verder wegrijden van Luik. Bergop kost het toch behoorlijk wat moeite om te volgen, maar bergaf suis ik dan weer iedereen voorbij en kan ik weer recupereren... zalig! We naderen nu in sneltrein vaart Houffalize en vooraan is er nog een ´vriendelijke´ Nederlander die op de iets vlakkere wegen alles nog eens op een lint trekt tegen meer dan 40km/u. Moe maar voldaan val ik op het gras van hotel Ol Fosse d´Outh, de uitvalsbasis voor de volgende dagen. Nog snel het controle blad aan de finish tekenen... blijkt dat er nog maar 11 bikers dat voor mij gedaan hebben! Oeps?! Ik besef nu pas wat ik heb uitgestoken... bijna 19km/u gemiddeld en morgenvroeg moet ik opnieuw aan zoiets beginnen.

Ach ja, ik moet nu tenminste niet aanschuiven aan de bike-wash en ik kan elke muur kiezen die ik wil in het hok om de bikes te stallen . Bagage zoeken, inchecken en nog maar eens genieten, maar nu van de douche. Eric is ondertussen op weg en ik ga hem fris gewassen opwachten... dan zie ik dat er nog tientallen bikers toekomen en velen hebben duidelijk al meer dan 1 klop gekregen. Dat is hier echt niet voor doetjes! Wat staat ons nog te wachten ??

LCMT - Dag 2

Heel goed geslapen en stipt om 7u zitten we aan het ontbijt. Dat is hier allemaal toch wel prima in orde en we laten ons eens goed gaan, want er staat ons vandaag 104km te wachten van Houffa naar Durbuy en terug. We gaan nog een uurtje liggen en dan zoeken we stilaan de start op. Om 9u30 zet het peloton zich in beweging (op een paar vroege vertrekkers na). Eric is er nu ook bij en het E2Team houdt nu generale repetitie voor de TransAlp en blijft dus in elkaars buurt. Hoewel... Eric kent ondertussen het verhaal van gisteren en als GRAP heb ik hem gezegd dat ik vandaag in de 10 eerste wil rijden. Ik denk dat hij dat serieus neemt, want het tempo ligt van bij de start hoog... te hoog voor mij. Maar ja, dat is het enthousiasme van zijn eerste dag denk ik bij mezelf . En ik ben een diesel (voor de kenners: wel een 2.4 met common rail en heeeel grote tank).

Op weg naar La Roche moeten we weer zeer steil bergop en behoorlijk technisch naar beneden en vandaag moeten we ook 2 keer over de Baraque Fraiture, dus dat enthousiasme van de start bekoeld redelijk snel. We rijden ondertussen wel weer tussen de bekende gezichten van gisteren... Rijden is soms wat overdreven, want we moeten zelfs een stukje bergop baggeren tot aan onze enkels in de modder omdat er ´ene met een grijperke bomen aan het omleggen is´. En onder een loden zon en rond de 30 graden weegt dat toch. Maar wat volgt is weer genieten van de bovenste plank! De afdaling naar La Roche, de klim naar Cielle, de afdaling naar de Ourthe in Hotton en zo blijft het maar doorgaan!

In Hotton bij de 2e bevoorrading houden ze ons tegen. Blijkbaar heeft 1 of andere onverlaat een groot deel van de bepijling gesaboteerd en de voorrijder is nog maar net vertrokken. Dus geven we hem de kans om alles te herstellen. De organisatie laat echt niets aan het toeval over en dat blijkt spijtig genoeg nodig te zijn ook. Na een half uurtje pauze en een paar foto´s vliegen we er weer in. Maar met ongeveer 80km op te teller krijg ik een klop van de hamer. Is het de inspanning van gisteren? Of te weinig gedronken of gegeten?

Het tempo zakt in elkaar en Eric doet zijn best om mij toch nog wat vooruit te krijgen. Na een goeie 10 a 12km begint het toch weer wat beter te gaan en het laatste stuk is vooral bergaf, dus dat overleef ik nog wel. Met een gemiddelde van 18.4km/u mogen we niet klagen en de fun was er niet minder om, want deze etappe was al even mooi als de vorige op een parkoer dat toch iets minder veeleisend was dan gisteren. En we hebben toch weer een lesje geleerd: de oorzaak van mijn inzinkingetje wijt ik aan het eten onderweg. Op de 2e bevoorrading zijn er steeds broodjes en ik heb daar wat teveel van gesmuld denk ik. Dat verteert te traag en vult te goed, waardoor ik te weinig sport food binnen speel. In het vervolg houd ik het bij 1 broodje en eet ik om de 12km een stukje van een power bar of banana bread.

We zijn weer zeer vroeg binnen en hebben dus rustig de tijd om nog na te genieten bij de finish (met pannekoeken ) en om de fietsen te soigneren. Drinken is ook belangrijk, want een mens zweet hier wat af. Tijdens de rit hebben we zo´n 3 a 4 liter nodig en nadien vullen we verder aan. En om 19u staat elke avond het buffet voor ons klaar, daar doen we de nodige calorien op voor de volgende dag.

LCMT - Dag 3

Het begint al routine te worden. Voor de 3e dag op rij is de zon weeral van de partij. Het beloofd weer heet te worden vandaag. Gisteren tegen de avond is er wel een mals buitje gevallen en dat zal Eric vandaag nog parten spelen.

Om 9u30 rollen we Houffa buiten en gaat het richting het Groot Hertogdom Luxemburg voor een etappe van 106km opnieuw met finish in Houffa. De etappe van vandaag is duidelijk minder zwaar dan de vorige dagen. Het landschap is hier minder extreem maar daarom niet minder mooi. Sommige afdalingen liggen toch ook wel redelijk vettig na de regen van gisterenavond en Eric kan het niet laten natuurlijk... een paar schuivers en een pijnlijke knie zijn het gevolg. Blijkbaar valt de schade mee, maar hopelijk is dat morgen niet al te stijf voor de laatste etappe.

We onthouden ook het zeer mooie vaste parkoer in Luxemburg en de zalig lange afdaling vanaf Bastogne richting Houffa. We zijn al een en ander gewend, maar staan toch versteld van hoe mooi ons eigen landje ook wel is om te biken. En de organisatie weet blijkbaar elk paadje te vinden om de biker in ons te laten genieten van elk moment.

Vandaag is duidelijk onze beste dag. We zijn niet eens echt moe als we in Houffa in het gras vallen en toch staat een gemiddelde van 20km/u op de teller. Morgen is de laatste dag en we brengen de E2Team mobiel alvast naar de aankomstplaats in Rochefort. Zo kunnen we ook de aankomst op de wielerbaan al stiekem verkennen, je weet nooit waar dat goed voor is .

LCMT - Dag 4

Vanmorgen deed het zeer om het bed uit te moeten. Gisteren dan toch een uurtje te laat gaan slapen door die autorit over en weer naar Rochefort? Maar dat zal wel loslopen, want vandaag staan er ´maar´ 89km op het programma.

We trekken de traditie van de vorige dagen door en beginnen weer vrij vlot aan deze laatste opdracht. De knie van Eric doet zeer... maar soepel trappen en na een paar km zal dat wel loslopen zeker? Niet dus! En net op een plezant stukje Transardennaise moet hij lossen. Slalommen en crossen over de wortels en rotsen zijn net iets teveel van het goede voor de souplesse. Dus laat ik noodgedwongen het tempo wat zakken. Maar waarom ook niet, want mijn beentjes hebben ook al heel wat geleden en we zijn hier toch om te trainen en te genieten.

Daarna gaat het in duikvlucht naar St Hubert en na de duik volgt natuurlijk de onvermijdelijke klim, recht de bossen van St Hubert in. Wat volgt is zowaar nog mooier, ik kan maar niet beslissen wat de mooiste etappe van de LCMT is. Een snelle afdaling met haarspelden in ware Alpen stijl, een pad in een schitterend decor met een supersteile en smalle singletrack klim, dan een ijzingwekkende afdaling op asfalt gewoon rechtdoor (een stuk boven de 70km/u), en opnieuw bergop met de langste asfaltklim uit de LCMT. Daarna opnieuw naar beneden over de keien en nog eens bergop en 2 steile knikken later staan we in Nassogne aan de aller, allerlaatste bevoorrading... helaas. Wat nu nog volgt heeft iets van een ere rondje. Aan hoog tempo gaat het over asfalt naar Rochefort (we komen zo nog uit op 18.2km/u gemiddeld), tot plots een laatste kuitenbijtertje ons nog even laat terugdenken aan al wat we de vorige dagen overwonnen hebben. Vanaf hier is het vrije val en full-speed naar de wielerbaan. Als een ware pistier doen we natuurlijk nog een rondje en gaan we sprinten voor de eer... de missie is volbracht.

Het was een ronduit schitterende 4-daagse. Perfecte organisatie, hotel, etappes, bepijling, bevoorrading, weer!, locatie, ga zo maar door. Het was ook een meer dan perfecte stap in onze voorbereiding en we hebben weer wat bijgeleerd (van de broodjes blijven en niet meer vallen he Eric!). Vanaf nu gaat het zeer snel, La Reid staat al voor de deur en de TransAlp komt met grote schreden dichterbij, maar we gaan er een lap op geven!!

Eddy (30/06/03)

De LCMT van 2004

(volgt)