2009

De Low Countries' Mountainbike Tour in 2009

Dag 1 - Zware startaanloop vanuit Stavelot!

De openingsetappe van de 11de Low Countries´ Mountainbike Tour blijft een Luik-Bastenaken-Luik voor mountainbikers. De start - stipt om 10u00 aan het Centre Sportif en dan in colonne naar de Place St-Remacle - verliep feilloos en in opperbeste sfeer. Meteen richting Haute Levée en onder begeleiding van de plaatselijke politie duurde het niet lang voor het peloton zich op één lint trok. Klaar voor een portie MTB-werk van de bovenste plank. De eerste onverharde stukken, single-track tussen het groene lover door zette de transpiratiesluizen meteen open. Het zweet gutste van de voorhoofden, de zuurstofrijke boslucht compenseerde een en ander voor de longen en de afdalingen eisten nogal wat van het concentratievermogen. Geen wonder dat de hoogtemeters dra de 1000 hadden overschreden. Bij de bevoorrading in La Gleize werd de ´gourmand´ in eenieder wakker. Gelukkig voldeed het aanbod ruimschoots aan de wensen. Variatie troef en niks dan lof, zo hoorden we het van de bevoorradingsmensen van Biking Events. ´s Avonds bleek in elk geval dat er een hele flinke hap uit het bevoorradingspakket was genomen. De eerste dag, altijd een dag waarin de calorieën rijkelijk moeten worden aangevuld. Bananen, sinaasappels enerzijds, W Cup sportdrank en diverse W Cup repen, gewone müeslibars, diverse koekjes, inclusief een paar zoutrijke, enzovoort enzovoort. De verantwoordelijke coördinator bewees eens temeer dat hier tien jaar ervaring achter steekt. Eenmaal voorbij La Gleize wachtte een lastige chrono-fase met behoorlijk wat techniek. Maar de beloning: wat een uitzicht daar boven op het Bois de Stalons, met heel ver het geruis van de watervallen van Coo, overtrof alle verwachtingen. Jazeker, het prachtige zonovergoten decor toverde de mooiste kleurenpaletten over deze Ardennen en bewees hiermee dat in zulke omstandigheden weinig plaatsen ter wereld dit gebied inzake idylle en romantiek kunnen overtreffen. Het is het soort woestheid en ongereptheid dat je in de ´Low Countries´ niet meer durft te verwachten of verhopen. Met je fietsje daar voorbij komen, zomaar op een zonnige niet tè warme maar qua temperatuur gewoon perfect uitgemeten donderdag, dat is zowat het summum dat een mens van het leven kan verwachten. De après-bike met een Chouffe of eerst nog dorstlessende Aquarius paste perfect in dat plaatje. Om van de heerlijke pannenkoeken met het uitzicht op de beboste kuip rond de Ourthevallei nog maar te zwijgen. Dat Biking Events niets aan het toeval had overgelaten om het de bikers onderweg én na de finish naar de zin te maken, bleek na dag 1 al heel nadrukkelijk. En zeggen dat de organisatie ´s morgens en onderweg op sommige plaatsen toch weer de handen vol had gehad om pijltjesvandalen of een lastige territoriumgevoelige boer het hoofd te bieden. Het recept: zo weinig mogelijk prijs geven van de parcours, het geven van de gps-tracks én daarnaast een bijna voortdurend op de paden aanwezig zijn van controleurs en corrigerende mensen.

Dag 2: Een prachtige dag in het Groothertogdom Luxemburg!

Twee ritten ver in zonovergoten Mountainbike Tour van de Lage Landen. De Low Countries´ Mountainbike Tour is halverwege. In het chrono-gedeelte verloor Hans Urkens na twee bandbreuken in de slotchrono van vandaag (een prachtig en fel gewaardeerd nieuw stuk) zijn leiderspositie ten voordele van Mario van Gucht. Maar los van het ´competitieve´ gedeelte staat vooral het pure mountainbikeplezier van de ruim 320 gestart bikers voorop. "Een schitterende rit vandaag", loofde Yvan Vekemans en met hem zowat alle finishers. De Luxemburgse etappe werd in een nieuw kleedje gestoken en heeft op slag weer voldoende krediet voor een langer leven verworven. Een kortere aanloop naar de grens, drie nieuwe bevoorradingszones, en ja, een sublieme passage langs de in het blauw badende Süre-vallei. Vele deelnemers namen de gelegenheid te baat om een plaatje te schieten voor hun souvenir-album. De 2200 hoogtemeters voor 102 km waren zondermeer om in te kaderen. En de pointe kwam er met de historische passage langs het Belgo-Amerikaanse monument ´Mardasson´ dat blijvend herinnert aan het Ardennenoffensief. Niet zozeer het gedenkteken op zich, maar voor de mountainbikers iets belangrijker, de symbolische poort naar de finale van een verrassende etappe. Het venijn zat hem inderdaad in de staart daar ten zuidwesten van Houffalize. Net dat stukje dat de chronorijders voor de wielen geschoven kregen natuurlijk. Technisch bikewerk, zo was het vooraf beloofd en aangekondigd. Het was niet eens overdreven. Het grotendeels droge circuit lag er al bij al veilig bij - het Rode Kruis kon de hele dag werkeloos toekijken - wat voor allen genieten betekende. Alleen na de finish hadden de ´biking docs´ hun handenvol, maar merkwaardig genoeg niet met blessures of gevolgen van valpartijen. Doc Ben Jansen - ook al voor de 10de keer op het appèl en de jongste jaren onderweg steeds een duobaan uitvoerend als deelnemer-biker én dokter achteraf: "Merkwaardig genoeg heel veel snotvallingen en wat maag-en darmproblemen. Blijkbaar hadden sommigen nog wat infecties van thuis mee."

Dag 3: Superbike ervaring in het Ourthedal met beklimming naar de Col de Haussire! En, leuke shortrace als dessert voor de 40 best geplaatsten in de stand

Geen twijfel, vandaag werd de LCMT opnieuw verzoend met de weerkundige topjaren van 2003-2004. Een zonovergoten Ardennenlandschap, blauwe wolkenloze hemel, goudgele brem in bloei en verder groen, groen, groen. Klaterende watervallen en hier en daar een riviertje doorwaden, doorgaans net voldoende ondiep om er fietsend door te geraken en zo met opgefriste voetjes het ritvervolg aan te snijden. Zelden zoveel bikers zo ontspannen weten “afzien”. Sommigen fluitend, anderen zingend, het had soms wel wat weg van een Belgische bekerfinale op de Heizel (toevallig later dezelfde avond). De organisatie had vandaag niets aan het toeval over gelaten om met een soort driedubbele beveiliging alle mogelijke sabotage-acties te vlug af te zijn. Soms had het voor de insiders (leden van Biking Events) wel iets weg van een anti-terreur mobilisatie. Maar het heeft dus wel gewerkt. Het Rode Kruis had overigens vooral werk met het aanbrengen van zonnebrandolie op de stilaan rood uitslaande armen van de bikers. Dat uitgerekend LCMT-dokter Ben Janssen vandaag een der voornaamste slachtoffers was – over de kop gegaan en een Jean-Pierre Coopman-neus net kunnen mislopen, zij het niet zonder hechtingen en zwellingen – leek zowaar een duivelstoeval. Gelukkig voor Limburgse Ben won RC Genk diezelfde avond de Belgische voetbalbeker, zodat de pijn alvast wat gezalfd werd voor onze “Biking Doc”.

De 40 km lange wedstrijdproef begon met een fantastische beklimming van de St.-Roch, tevens bekend van Luik-Bastenaken-Luik. Maar daarna begon het bikerswerk pas goed: op en af rond de Ourthe. Vooral de beklimming op weg naar de eerste bevoorrading in Borzée sprak tot eenieders verbeelding. Wedden dat er een aantal zijn die nu zweren: ik kom volgend jaar terug en dan pak ik die ‘col’, dan haal ik die top al fietsend. “Dankjewel, dankjewel!” hoorden we terwijl we sommigen nog net een verlossend duwtje gaven om toch maar fietsend de top te halen. Op die top stonden alle recreantbikers stil. Niet omdat ze stikkapot zaten, maar omdat ze ruimschoots de tijd namen om het magnifieke uitzicht op wat ze net achter zich hadden gelaten in al hun vezels te laten doordringen. En gelijk hadden ze. Misschien wel net iets meer dan de chronorijders op dat moment. Die reden zich toen de naad uit het lijf om toch maar als eerste (of toch liefst dicht daarbij) op de prestigieuze Col de Haussire te arriveren. Dat is nota bene de hoogst genoteerde col in België.

Inzake lastigheid en steilheid zal dat zeker op de weg wel kloppen. Voor de mountainbikers van de LCMT werd daarentegen nog een bijkomende moeilijkheid verzonnen. Heel eenvoudig, langs onverharde weg uiteraard. Voordeel: iets minder steil. Nadelen: langer en stukken minder goed bollend, veelal over los liggende leistenen, die in de huidige weersomstandigheden echter nimmer glad bleken. Hans Urkens haalde het nipt in de sprint voor Mike Meulkens. Urkens blijft daarmee op de 2de plaats achter leider Mario Van Gucht in de algemene rangschikking. Ook de short-race in de namiddag veranderde daar niets meer aan, ondanks makkelijke winst van Urkens in zijn reeks tussen de top-4. Hans reed 5’09” over het uiterst technische en effenaf schitterend uitgetekende circuit rond de Ol Fosse d’Outh. Niemand die beter deed, ook niet in de andere reeksen. Concreet werkte het short race concept als volgt: wie zijn reeks won (men startte volgens klassement na dag 2) pakte 2 minuten bonificatie. De tweede verdiende zo ook 1 minuut. De derde kreeg alsnog 30” boni. De vierde verloor uiteindelijk niets maar kon dus ook niets goedmaken. Nietttemin zat de sfeer er in, daar aan de finish in Houffalize. Al wie niet tot de top-40 behoorde kon zondermeer genieten van het spektakel tentoon gespreid door de toppers van het klassement. En zo eindigde dag 3 in een sfeertje van ´yes, we´ve got it and tomorrow is another day´. Op naar de apotheose en het gevoel van LCMT, I did it, zoals het zo mooi op de full-color souvenir-T-shirts van de bikers prijkt!

Dag 4 – Houffalize – Stavelot 97km (2680 hm) Oef, daar ligt de aankomst! 

De slotetappe was geen opvullingsritje of toetje.  Verre van zelfs. Officieel weerklonk het startschot om halftien, maar wie als recreantbiker op safe wilde spelen kon al een uurtje vroeger op pad. Kwestie van redelijk vroeg in de aankomstplaats te geraken en zo niet al te laat de lange rit naar huis aan te vatten. Houffalize achter je laten na drie heerlijke bike-dagen, dat voelt altijd wat mistroostig aan. De bagage inladen op de truck van Vahatrans, uitchecken uit het Ol Fosse d’Outh-hotel… De benen daarentegen konden bij velen een klein hoeraatje niet onderdrukken. Eenmaal langs de Belgisch-Luxemburgse grens voorbij ging het parcours toch weer voortdurend steil op en neer. En wat gedacht van die majestueuze beklimming naar de tweede bevoorrading in de buurt van Lommersweiler? Amai, wat een kuitenbijter! Toch was het voor sommige chronorijders pas echt zweten wanneer de oriëntatiechrono eraan kwam. Een leuk experiment, waarbij niet iedereen langs het in de GPS-files uitgetekende traject op de finish aan kwam rijden. Wie als recreantbiker geen zin had om dit stukje adventure door het groene lover van de Duitstalige Oostkantons aan te snijden, mocht een over de weg bepijld overbruggingstraject volgen. Zolang je maar in Medell wist te geraken. Van toen af ging het in veeleer gestrekte draf over de laatste Ardennenbulten. Het slotstukje zelfs hoofdzakelijk en bewust gekozen over asfaltweggetjes. Maar met de toenemende namiddagwarmte toonden alle bikers zich vooral gelukkig en fier op het moment dat ze hun tweewieler over de dikke gele eindstreep onder de Schwalbe-boog gooiden. Moe maar voldaan en een plakboek vol foto’s in het visuele geheugen opgeslagen. En zoals te horen viel in alle aankomstinterviews: “Stuk voor stuk eindigen we hier met een betere conditie dan toen we hier vier dagen geleden vandaan reden. De hier gelegde basis zal ons de hele zomer van pas komen, ongeacht welke andere marathons of tochten we nog in ons programma opnemen. Tot volgend jaar, LCMT! En bedankt voor alles!”