2007

De LCMT van 2007

Dag 1

Donderdag 17 mei, een guur weertje op weg naar de start in Stavelot. Geen al te prettige omstandigheden om deze 9de editie op gang te brengen. Toch valt het qua sfeer best mee. Het is niet koud (da´s al iets) en de mountainbikers druppelen mondjesmaat binnen. De permanentie verloopt op wieltjes en tegen 9u45 staan zowat 320 mountainbikers uit Vlaanderen, Nederland (héél veel noorderburen), Wallonië én zowaar ook weer uit Duitsland te popelen om te vertrekken. Klokslag 10 uur zet de karavaan zich in gang; eerst geneutraliseerd vanop de parking aan de sporthal naar de markt van Stavelot. Kasseien zowaar ! Onder begeleiding van politie en organisatoren trekt de eerste groep van 126 chronorijders zich op gang, meteen bergop richting côte de Wanne. Twee minuten later volgt de rest van het deelnemersveld, kwestie van al niet meteen fileproblemen te hebben op die technische steile klim. Na 15 km verzamelen de chronorijders tijdelijk. Een eerste lastige lus rond Stavelot (met ondermeer Haute Levée) is afgewerkt. Nu volgt het echte werk, want na 8 minuten pauze - ten einde het chronopeloton toe te laten om zo gegroepeerd mogelijk deze ´vliegende start´ te nemen - klinkt een tweede startschot. Liefst 43 km worden in wedstrijdvorm afgelegd. Van spurten is geen sprake, en wie dat aanvankelijk wel dacht te doen (sommigen passeerden zomaar de eerste bevoorrading na 29 km) zal weldra ´geparkeerd´ staan. Door de vele regen die de voorbije nacht is gevallen is het uitkijken geblazen, zowel voor mens als materiaal. Vooral dat laatste krijgt het hard te verduren. Iedereen is het er achteraf over eens : dit was superbe, een ongelooflijk mooi én uitdagend mountainbike-parcours dat vermoedelijk zijn gelijke niet kent qua streek in de hele "Low Countries". In droge omstandigheden zou je zelfs echt kunnen genieten hebben van dit fantastische landschap. Helaas, de natuur heeft er anders over beslist. Het is voortdurend uitkijken, weten hoe en waar bij te sturen en hopen dat de fiets stand houdt. Dat lukt dus niet bij iedereen even goed en onze mobiele pechdienst komt handen en voeten te kort.

Terwijl Niels Boon uit Nederland fluitend én ondanks ook twee bandbreuken de ´chrono´ met ruim drie minuten voorsprong wint, zit een deel van het deelnemersveld nog maar in de buurt van Andrimont (bevoorrading 1). Dit is een echte Luik-Bastenaken-Luik op de mountainbike, met zowaar een snuifje Paris-Roubaix ! De bepijling is uitstekend, daar ligt het dus niet aan dat na enige tijd meer en meer bikers langs gewone fietsen zich een weg richting Houffalize banen. Na Basse-Bodeux (bevoorrading 2) is het enige advies nochtans simpel : volg het parcours, want dat gaat in een bijna rechte lijn naar de finish; langs asfalt doet men er sowieso meer kilometers over. Bovendien is het traject vanaf km 60 tot de aankomst stukken braver. Meer dalend dan klimmend, tegenover liefst 900 hoogtemeters in de eerste 30 km !

Aan de aankomst in Houffalize komt Niels Boon samen met enkele gezellen aan rond de klok van kwart voor vier. Niet eens de volle zes uur onderweg geweest. Puik is dat. Anderen zullen die avond echter pas net voor of zelfs na het avondeten binnenvallen. En zeggen dat de start nu een uurtje vroeger was dan in het verleden. De slijkerige en vooral glibberige omstandigheden van het eerste ritgedeelte hebben evenwel anders beslist. Of deze rit nu te zwaar was als opener ? Zowel organisatoren als de meeste deelnemers zijn het erover eens : dit is als enige vierdaagse van die allure in de Benelux nog altijd een "challenge" op zich. Een "light"-versie zou al te zoutloos smaken. Dus mag een dergelijke etappe beslist niet ontbreken in het ritprogramma. Dat hij op de eerste dag valt heeft zowel voor- als nadelen. Toch heb je die ´kraker´ beter maar zo snel mogelijk achter de kiezen; dan kun je wat volgt des te beter aan, ook mentaal. De fierheid van degenen die deze ´helleklassieker´ hebben uitgefietst mag er dus wezen. Deze 100 km-MTB-tocht was zeker de 220 km tellende wegversie van Luik-Bastenaken-Luik waard. Al zullen sommigen dan wel gesakkerd hebben over die zes weken lange droogte, die uitgerekend in de nacht voor de start abrupt werd weggespoeld. Gelukkig zijn de weersvoorspellingen voor de komende etappes stukken beter. Wedden dat morgen de zon schijnt

Dag 2

Na regen komt zonneschijn, wat een cliché ! Maar wel eentje dat nog vaak klopt ook ! De tweede etappe was voor de stramme spieren van dag 1 een opkikker ! Een heerlijke meizon brak al snel door het wolkendek en je kon zowaar de hele dag door het groene lommer naar het azuurblauw staren ! De machtige uitzichten onderweg maakten van deze vlot te verrijden Luxemburg-etappe een fantastische ervaring. Toch zag niet iedereen het ´s ochtends meteen zitten en verkozen sommigen om een ritje op eigen ritme te plannen, wantrouwend als ze stonden tegen de weergoden én de uitdagingen van zo´n LCMT-etappe. Edoch, we hadden in niks overdreven : deze 2de etappe is niet voor niets al een viertal jaar een vaste day-after. Ideaal gewoon om wat te bekomen na een altijd lastige startdag (vroeg opstaan, de verre verplaatsing, de lastige rit...). Aangezien het gros van het peloton donderdagavond al vroeg onder de wol lag, verschenen de meesten lekker uitgeslapen aan het ontbijt. De ritvoorstelling in het restaurant gevolgd door de verdeling van de etappekaartjes bij de startpermanentie beloofde veel goeds. Een lekkere aanloop naar Bastogne, dan wat technisch werk richting bevoorrading 1 in Villers-la-Bonne-Eau om dan in het midden van de rit in de verleiding te komen om te ... gaan rusten ! Het fabelachtige uitzicht langsheen de vallei van de Sûre blijft tot de verbeelding spreken, zeker als je zoals vandaag dit kon doen onder een stralende hemel. Het regende vandaag enkel ´kleuren´ : geel (brem in bloei), groen, roze, blauw en ga zo nog maar even door. Het fonkelende weerkaatsen van de zon in het blauwe water gaf er een idyllisch tintje aan. De organisatie had in het Groothertogdom iets meer dan gewenst de handen vol met pijltjes terug ophangen. Niet iedereen ziet de mountainbike-karavaan blijkbaar even graag langskomen. Tussen Marvie en Loutrebois wisten de voorrijders telkens tijdig bij te springen. Pas helemaal op het einde in de buurt van de grens en in feite al weer op Belgisch grondgebied zou één pijltje niet bijtijds terug gehangen worden. Het zorgde jammer genoeg voor fout rijden. Sommigen bleven attent en keerden na een foute afslag tijdig op hun stappen terug. Anderen raasden door en geraakt op die manier hopeloos uit de goede richting. Moraal van het verhaal voor de biker : rij nooit langer dan 2-3 km langs een traject waarop géén pijltjes van de organisatie meer hangen.Keer terug en probeer de andere optie; gegarandeerd vind je daar na een kilometer of zo wel weer een bordje, zodat je met een minimum aan tijdverlies verder kan. Tegen pijltjesterrorisme is tot op heden zo goed als niets te doen, tenzij voortdurend over het parcours blijven waken. Dit gebeurde ook tijdens deze rit, alleen viel dat ene pijltje te ver in de rit om dan nog veel te kunnen doen. Uiteindelijk keerden alle bikers wél met een zeer voldaan gevoel terug aan de finish in Houffalize. Het klassement voor de chrono onderging niet eens veel wijzigingen, temeer de tijdsverschillen op dag 1 voor zo´n duidelijke stand van zaken hebben gezorgd dat alleen op de ultralange chronotocht van dag 3 nog véél bokkesprongen verwacht kunnen worden. Niels Boon was ook nu de beste en in de top van het klassement wemelt het momenteel van de Nederlandse mountainbikers. Het moet gezegd : onze noorderburen kicken almaar massaler op de Low Countries´ Mountainbike Tour. Leuk is dat en ze zijn natuurlijk van harte welkom in Belgenland.

Twee ritten zijn afgelegd; de LCMT is halfweg en de sfeer lijkt er helemaal in te zitten. Geen geweeklaag over het weer meer, geen deelnemers die de rit laten schieten en schuilen op de hotelkamer (zie de voorbije twee slecht-weerjaren), minder fietsen-sleutelen en jawel, een gesmaakte Polar-info-avond die door de meesten afgesloten werd in de bar van hotel Ol Fosse d´Outh. Het verhaal over de koe die de Nederlandse mountainbikester Natasha aanviel blijft nog wat nazinderen. Op dag 1 liep een loslopende koe achter deze deelneemster aan. Uit de wei uitgebroken én op het parcours beland. Samen met de organisatie bekijkt Natasha (gebroken sleutelbeen én wat fietsschade) nu of een klacht bij de lokale politie enig soelaas kan bieden. We duimen voor haar dat het goed komt en dat de verantwoordelijke landbouwer kan worden opgespoord. Tegen loslopend wild kun je niets doen, tegen loslopend vee (op de openbare weg nota bene) hopelijk wel. In de rit van vandaag zorgde een ander incident ook nog voor enige opschudding: een fietser had een omgekeerde driehoek genegeerd en was zo tegen een wagen aangereden. Gelukkig zonder veel erg, maar stel dat de auto net wat later langs komt en de fietser opschept ? Van organisatorische zijde werd ´s avonds nogmaals benadrukt dat dit een recreatieve mountainbike-tour is waarbij de wegcode ten alle tijde moet gerespecteerd worden. Remmen op een kruispunt mag dan niet altijd leuk zijn, het is wel te verkiezen boven je hachje erbij inschieten én dan nog eens in het ongelijk gesteld te worden. Het merendeel van de LCMT-bikers is zich anderzijds zeker bewust van dit gegeven en de sportiviteit waarmee sommigen andere bikers opwachten of verder helpen in geval van lekke band is lovenswaardig én beantwoordt aan de ware spirit van de LCMT.

Dag 3

De derde etappe werd aangekondigd als eentje dat het midden houdt tussen de ´killer´ van dag 1 en de ´genotstocht´ van dag 2. Niet te onderschatten dus, maar al bij al te doen én zeker een must om mee te maken als je vier dagen in die machtige Ardennen komt mountainbiken. De toch weer dekselse regenbui van vrijdagnacht had het parcours zeker in de beginfase behoorlijk glad gemaakt. Bij de ochtendpermanentie werd het via de luidsprekers goed aangekondigd : neem geen risico´s in de Ourthevallei. Deze passage was anderzijds supermooi. Niet te missen in feite als je in deze regio komt fietsen. Een beschermd natuurgebied is dit, waarin we op een kilometer of vijf na volledig onverhard konden ´biken´. En zelfs dat stukje langs de Route de La Roche was best te pruimen, temidden indrukwekkende rotspartijen en die snel stromende Ourthe.

Geen wonder dus dat de ambiance er al helemaal in zat bij bevoorrading 1, even buiten het drukke centrum van La Roche. Hongerige magen vlogen op de luxe-bevoorrading af : Alpro Soya-drank met meerdere smaken, Campina-yoghurtjes (ook al in variëteit voorzien), gedroogde ananas, Performance-bananenbrood en sportdrank met diverse smaken (zeer aangenaam dat er ook daar variatie is), druivensuiker, belegde broodjes (op bevooorading 2 dan weer) en nog veel meer... Wie in de LCMT een ´fringale´ (hongerklop) krijgt, heeft dit uitsluitend aan zichzelf te danken. De hemelse beklimming naar Cielle zal sommigen hopelijk niet te zwaar op de maag gelegen hebben. Nadien volgde telkens weer verrassende onverharde én nieuwe stukken. De inkorting van de rit - Hotton en omgeving geschrapt ten voordele van meer onverharde bospassages - mag misschien in minder kilometers resulteren; het genot én de eigenlijke fietstijd zal er niet te veel onder geleden hebben. Bij de passage op de Col de Rideux (na een heerlijke steile afdaling) was het wel hoog tijd om de spieren los te schudden. Amper een kilometer verder wachtte de start van de chrono. Het moment om nog iets aan je klassement te doen, want op de slotdag kun je over het stuk van 14,7 km geen minuten meer goedmaken. Na enig beraad had de organisatie van vzw Biking Events ´s morgens toch besloten om vanaf Deux Rys tot aan de finish door te gaan met dit chronogedeelte. Even was hieraan getwijfeld na het ´fiets-rijdt-tegen-voorrang-hebbende-auto´-incident van vrijdag. Na bij de start de bikers herhaaldelijk op het hart gedrukt te hebben dat een paar seconden tijdwinst bij het blind oversteken van een voorrangsweg niet opwegen tegen fietsplezier, een goed klassement of zelfs je hachje erbij inschieten, werd het licht hiervoor op groen gezet. Enkele seingevers (die desnoods voorrang aan het wegverkeer mochten geven, want dit is géén officiële wielerwedstrijd!) hielpen een en ander verder in goede banen leiden. Op het moment van dit schrijven is het nog wachten op meer gegevens in verband met de uitslag. Kwart voor vier in de namiddag beginnen de bikers al druppelsgewijs binnen te komen. De zon is al sinds vanmiddag met regelmatige tussenpozen door het bosgroen komen piepen. De temperatuur is best aangenaam en het is warempel windstil. Op een zeldzame derailleur- en wielasbreuk na is het vandaag behoorlijk meegevallen qua materiaalpech. En dit voor een etappe waarin toch weer flink wat technische, zeg maar echte Ardennenstukken ingepast waren. Een pluim intussen ook voor de bepijlingsploegen die met man en macht uitgerukt zijn om de bewegwijzering optimaal aan te brengen. Deze lokale mensen, voor het eerst aangetrokken binnen de toch vooral ´Vlaamse´-LCMT-organisatie, kwijten zich uitstekend en vol enthousiasme van hun taak. Dit lijkt hier wel een perfect voorbeeld van hoe ´Belgen´ mekaar nog weten te vinden. Met lokale mensen bedoelen we hier dus : het volleybalteam van Bastogne (Philippe Diez is er de coördinator en motivator van) dat zo wat zaad in het bakje kon krijgen alsook Daniel Genin en zoon, uitbaters van Houffa-Gîte Nadin langs de Rue de Liège in Houffalize. Merci mes amis pour un travail impeccable ! Morgen op de slotdag is het weer de beurt aan Benoit Volders en zijn team uit Stavelot. We duimen voor een spetterende apotheose aan de rand van de abdij aldaar.

Dag 4

De slotetappe werd aangekondigd als zijnde over een eerder lichtlopend parcours, toch in verhouding tot de eerste en derde ritten. Het werd beslist een waardige afsluiter, want door het gebied van de ongerepte Oostkantons, Duitstalig België. Maar zo lichtlopend was de etappe dus niet. Of zou het aan de vermoeide benen hebben gelegen ? De op sommige plaatsen toch nog wat zware ondergrond - geen blubbertoestanden, maar wel stoempen op de pedalen - maakte er dus geen gezondheidswandelingetje van. Toch voelden de kasseien van Stavelot bij het oprijden van het centrum aan als een ware Champs Elysées. Het zonnetje was bovendien de hele dag van de partij en dat zorgde voor werkelijk unieke uitzichten over die prachtige Oostkantons. Burg Reuland, Lommersweiler, het lijken wel namen uit een schilderij. Zo ervaarden de mountainbikers het ook. Spijtig voor degenen die misschien vroeg thuis wilden zijn en daardoor niet de hele etappe langs het MTB-parcours aflegden. Zij die dit wel lukten (de meesten !) genoten des te meer, inclusief de heerlijke pastamaaltijd die hen bij de finish wachtte. Op een zonnig terras met uitzicht op de historische abdij en met overal rondom ook terrasjes vol zondagstoeristen, die nieuwsgierig toekeken naar die moedige maar gelukzalig lachende fietsers, ging de maaltijd vlot binnen. Stipt om vier uur ging de ceremonie protocollaire door: eerst de dames (Anja, Patricia en Nanou), dan de masters en tot slot de drie elites kregen geschenken, truien en trofeeën overhandigd. De chronorijders die deze editie volbrachten kregen tot en met de laatste een prijs en er werden ook nog drie abonnementen op Grinta! verloot (incl. hartslagmeter van Polar) onder de andere deelnemers (waaronder de ´moedigste´, Arnout Matthys, die letterlijk op 1 been deze LCMT uitreed). Feestelijk sfeertje dus dat weliswaar vroeg afgesloten werd. Want iedereen, organisatoren incluis, moesten nog huiswaarts, inpakken en uitpakken dus, om allicht collectief diep in te slapen. We wensen allen een behouden terugkeer en hopen dat u een onvergetelijke herinnering bewaart aan deze vier dagen MTB-plezier.