2006

De LCMT van 2006

Zondvloed bezorgt bikers én organisatoren nachtmerries...

De editie 2006 gaat de geschiedenis in als de ´natste´ LCMT aller tijden. Editie 2005 was al nat te noemen, dit jaar kon je gerust spreken van een ware zondvloed. De week vooraf was het water al met bakken uit de hemel gevallen, en ook tijdens de eerste dagen van het Hemelvaartsweekend was het voor de deelnemers niet droog. Enkel de laatste dag kwam de zon aan de horizon, zodat de slotetappe naar de Abdij van Stavelot toch nog iets feestelijks werd.

Klokslag half twaalf is de achtste editie van de Low Countries Mountainbike Tour officieel in gang geschoten. Etappe 1 bracht de renners van startplaats Angleur naar Houffalize,De eerste kilometers werden gewoontegetrouw in groep aangevangen. Voor de proloogetappe was tevens de politie present om de deelnemers veilig door het centrum te loodsen.

De start van LCMT is altijd een beetje drukte en zenuwachtigheid, zowel bij de deelnemers als bij de organisatie. Al vroeg arriveerden de eerste deelnemers aan de sporthal in het Luikse Angleur,  sinds vorig jaar de nieuwe startlocatie is. Terwijl een deel van de medewerkers nog volop de bevoorradingswagens aan het inladen waren, konden de vroege vogels al bij de permanentie terecht. Ze ontvingen al hun startpakket met onder meer stuurbordnummer, infoboekje,  en een bonnetje voor een LCMT t-shirt, één van de nieuwigheden die sinds dit jaar deel uitmaakt van het totaalpakket dat de organisatie aan de bikers biedt.

Terwijl alles in gereedheid werd gebracht voor de start kregen de bikers in de sporthal een gezond ontbijt aangeboden, nog een primeur voor deze editie. Ondertussen kwamen ook de bussen aangereden die voor het transport zorgden van deelnemers die vooraf hun wagen achterlieten in Stavelot. Eén buschauffeur slaagde er in om verloren te rijden en veel later dan voorzien te arriveren in Angleur. Er zat niets anders op dan de ganse bende - ook dit jaar bereikte men probleemloos de kaap van 400 deelnemers - een half uurtje later te laten vertrekken. Het was dus half twaalf toen de 400 deelnemers, waaronder een 20-tal dames, vertrokken voor een 95-km durende etappe richting Houffalize. Dat het een zware rit ging worden was vooraf al geweten, na een week van regenval lag het parcours er immers zeer modderig bij. Waren de weergoden de deelnemers vorig jaar nog goed gezind door ze te verwennen met een stralend zonnetje tijdens de eerste dag, was dit vandaag absoluut niet het geval. Vrijwel onmiddellijk na de start begon het te regenen.

Het werd opnieuw een etappe die velen zal bijblijven. De deelnemers van vorig jaar kregen ongetwijfeld een déjà-vue gevoel, zij die voor het eerst deelnamen zullen wellicht nooit vermoed hebben dat een LCMT rijden zo afzien is. Meerder stukken van het parcours lagen er dan ook loodzwaar bij en waren amper te rijden door de vele modder. De gemiddelde snelheid was navenant, het werd laatavondwerk voor zowel bezembiker als mechaniciens,

Etappe 2

Al voor de derde keer trekt de LCMT richting Groot Hertogdom Luxemburg voor wat qua natuurpracht de mooiste van alle etappes is. In zonnige en droge omstandigheden is dit werkelijk een etappe met panorama´s om van te snoepen. Nu hadden de meeste deelnemers maar voor 1 ding oog: zo vlug mogelijk richting finish rijden.

Reeds van voor de start is het beginnen regenen en het heeft, op een half uurtje na, niet opgehouden. Vele deelnemers lieten zich op dag 2 dan ook verleiden tot het nemen van een snipperdag. De zware etappe van gisteren die nog in de benen zat, weinig slaap door vermoeidheid en een bed dat toch nooit hetzelfde is als je eigen bed thuis, liggen hier zeker mee aan de basis van. Zij die wel startten - een 300-tal - stonden opnieuw voor een loodzware opdracht. Alhoewel de langste etappe de minste hoogtemeters telt van gans de vierdaagse werd het opnieuw een veldslag pur sang.

De echte marathonbikers lagen waarschijnlijk nog het minst wakker van de regen en de staat waarin het parcours zich  bevond, toch was het ook voor hen soms moeilijk biken. Verbazend hoe je deze mannen telkens weer gas zag geven op beklimmingen en plaatsen waar de recreant alle moeite deed om toch maar recht te blijven op de bike.

Wat niemand voor mogelijk hield wordt stilaan werkelijkheid. Editie 2006 was bezig om editie 2005, die toch ook al de nodige wateroverlast kende, op het gebied van slecht weer langzaam maar zeker bij te benen. Stroken met 30 cm diepe modder waren lang geen uitzondering meer, de plassen werden ook alsmaar groter en dieper.

Etappe 3 

Dag 3 van de LCMT was voor velen een ware veldslag. Menig deelnemer liet de kelk aan zich voorbij gaan en koos voor de kortste weg naar het hotel. Al bij de eerste bevoorrading telden we een groot aantal deelnemers dat terug richting Houffa keerde. Toch was het zeker niet de slechtste etappe van de 3, de temperatuur lag iets hoger en door een parcourswijziging was er ook wat meer asfalt in verwerkt.

"Regen, regen, regen, we worden er hier langzaam een beetje moe van". Dit was de algemene teneur van vandaag. We begonnen de rit vanuit Houffalize en gingen direct stijl omhoog langs de Rue des Moines, richting Mont en Bonnerue over een paar mooie boswegen. We vervolgden onze weg en kwamen in Bertogne de eerste bevoorrading tegen. Het was er reeds vrij druk en men bleef wat langer hangen dan de dagen ervoor. Het was momenteel nog droog en de temperatuur was relatief aangenaam te noemen.

Na de bevoorrading namen we een korte klim en gingen wederom de donkere bossen in om onze weg richting Givroulle te vervolgen. Een korte tour door Gives bracht ons weer eventjes in de bewoonde wereld, maar niet voor lang. Na Givroulle doken we terug het bos in om een stuk over het plateau van Flamierge te rijden.

Afwisselend regende het met droge periodes die echter nooit van lange duur zijn. Over de schotterpaden was het nog goed te doen, maar plaatselijk was het echt baggeren om vooruit te komen. Het bos Fragotte komt eraan, een prachtig decor, maar veel oog hadden we daar vandaag niet voor, de ogen blijven op de paden gericht. Een kleine stuurfout kan in deze omstandigheden voor veel ongemak zorgen.

Iets verder bereikt de karavaan ook vandaag weer Bastogne, al schampen we hier deze keer ijlings langs om zo aan bevoorrading nummer 3 te komen. Op naar Vellereux volgen we de E25 een tijdje, tot in Compogne waar de chronorijders zich klaarmaken. Even buiten Compogne in Vellereux begint de wedstrijd na een korte bevoorrading. Zo kan iedereen zich nog eventjes opladen, alvorens aan de finale te beginnen.

Via Mabompré en door het Bos van Couturi, terug richting Houffalize. Er wachten de renners nog een aantal lastige kilometers en het zijn vooral die laatste kilometers die toch wel doorwegen. Moegestreden komen de eerste deelnemers rond 14.00 alweer aan in Houffalize. De pannekoeken en de glüwein staan al klaar om de innerlijke mens te versterken. Voor het eerst in deze editie bleef het aan de aankomst iets of wat droog, wat de organisitie er had toe aangezet de finishzone meer allure te geven met o.a. de  aankomstboog.

Eén negatieve noot is er nog te melden. Aan de school in Houffalize was er een groot aantal pijlen verwijderd, waardoor de deelnemers de verkeerde kant op werden gestuurd.

Al bij al weer een rit waarbij het karakter weer op de proef werd gesteld. Reactie´s zoals, "Ik rijd deze rit voor 70% op karakter" en "Je word er moedeloos van", geven de algemene tendens aan. Toch laten de deelnemers het zich niet aangaan en zijn er toch een aantal personen die de hoop op een zonnige dag voor morgen niet opgeven. Ook de sfeer tussen de bikers onderling blijkt niet door het weer beïnvloed, of misschien juist wel. Morgen rest de LCMT-karavaan nog de slotetappe richting abdij van Stavelot, hopelijk met de beloofde zon. Voor de deelnemers zou dit in ieder geval een verdiende afsluiter zijn.

 Etappe 4

De weergoden zijn hun belofte vandaag nagekomen, al zag het er vanmorgen eerst nog vrij somber uit. Dag vier is achter de rug en hiermee zetten we ook meteen een punt achter editie 2006 van de LCMT. De slotetappe die ons vanuit Houffalize naar Stavelot brengt is de laatste in een afvalrace over 4 dagen.

Gewoontegetrouw starten we onze reis weer vanuit het hotel in Houffalize, waarna we ons door het dorp en richting Rue St.Anne begeven. Bekend als de startklim van de wereldbeker XC weet iedereen meteen waarover het gaat. We gaan verder oostwaarts richting Taverneux en Cetturu om dan via Limerlé in Gouvy te belanden. Even verderop wacht al de eerste bevoorrading. Wanneer we in Wathemal aankomen is het reeds gezellig druk aan de bevoorrading, waar ons ook de zon komt vergezellen. Alle nadelen hebben blijkbaar ook voordelen, de regen van de voorbije dagen zorgde ervoor dat de modder niet aan de fiets bleef plakken. Vandaag was dat anders en moest er gedompeld worden in de vijver vlak bij de bevoorradingspost. Ook vandaag was het dus weer ploeteren door diepe plassen en modder, maar de zon was er toch al.

Na een korte pauze gaat verder langs de grens met het Groothertogdom richting Burg Reuland in een sterk stijgende lijn van 280m naar een kleine 500m. Dit is ook meteen het zwaarste stuk uit de etappe met daarin ook nog de chrono verwerkt. Een constant op en af door dichte bossen en doorheen weilanden brengt ons naar een kuitenbijter van formaat. Een korte afdaling, een passage doorheen een beek en daarna een beklimming die de naam waardig is.

Terreinkennis is hier een groot voordeel, want verkeerd doseren betekend afzien. Gelukkig ligt deze klim in de laatste kilometers van de chrono en ééns boven komen we al snel aan de 2e bevoorrading van de dag, deze keer zijn we te gast in Lommersweiler. Hier eindigt ook meteen de chrono etappe. Er is veel ongenoegen vanwege het ontbreken van verschillende pijlen, waardoor er regelmatig verkeerd gereden word. Niet alleen het weer van de afgelopen dagen, maar ook de plaatselijke bevolking blijkt de boosdoener te zijn, zoals ons later enkele renners zullen bevestigen. "Wij dachten eerst dat het om iemand van de organisatie ging, maar het bleek een inwoner te zijn die het leuk vond om de pijlen te verhangen." Tegen zulke praktijken kan geen enkele organisatie zich natuurlijk wapenen. "Het enige dat we kunnen doen is zo snel mogelijk reageren", aldus de verantwoordelijken. Een misnoegde Rondelez kwam hierdoor met een kleine vertraging het checkpoint binnengereden.

Niet getreurd, de chrono zit erop en nu is het verder uitbollen richting Stavelot. Nou ja, uitbollen is een groot woord. Hier sloeg de wind toe en maakte het de renners zwaar. "We rijden constant met de wind op kop of van schuin opzij, het is constant stoempen." Via Sankt-Vith rijden we door een iets rustigere omgeving zonder echte kuitenbijters. Mooie sprookjesachtige tafferelen wachten ons in het donkere Walleroder Wald, waarna we met de wind op kop en de 580m hoge Tommberg verder richting Rodt rijden. Aan het Bierbrouwmuseum (wie heeft deze plek gekozen) vinden we de laatste bevoorrading. Wederom een gezellige drukte, maar door het geslonken aantal deelnemers sterft het hier ook weer vrij snel uit.

We kruisen de baan Rodt-Vielsalm een tweetal keren en begeven ons weer terug de wouden in. Na een laatste klim komen we boven aan de rand van de vallei waar we in de diepte Stavelot zien liggen. Een prachtig zicht over het stadje, met de abdij als blikvanger in het centrum. In ras tempo gaat het omlaag om ons via de invalsweg naar het centrum van Stavelot te brengen. Op het plein bij de Abdij is reeds alles in gereedheid gebracht om ons te ontvangen. De muziek galmt uit de speakers en de terrassen zijn reeds goed gevuld. Dit stadje zal trouwens vanaf volgend jaar zowel de start alsook de aankomstplaats zijn, voor de variëteit van de etappes is dit in ieder geval al een pluspunt.

LCMT-trofee 2006
Op de slotdag van de LCMT worden traditioneel een aantal prijzen uitgedeeld. De voorbije dagen heeft nieuwbakken LCMT-deelnemer Nicolas Vermeulen bewezen dat hij er met kop en schouders bovenuit steekt in de chronoritten. Peter van Impe wint de chronorace in de masters categorie en de Nederlandse Alieke Griffioen, die als einige dame de volledige LCMT heeft uitgereden, is de winnares bij de dames. In de categorie van ´club met het meeste aantal deelnemers´ ging de prijs dit jaar wederom naar het Funky Racing Team