2005

De LCMT van 2005

En toen kwam de regen...

Tja, het kon niet blijven duren. Ooit moest er wel eens een slecht-weer-editie komen. Jammer voor de vierhonderd deelnemers die nochtans massaler dan ooit komen opdagen. Gelukkig blijft de organisatie zelf uitstekend overeind in natte omstandigheden. Ook dat is een bewijs van maturiteit en professionalisme. De start ligt in Angleur (Luik) en dus niet in het nabije Sart Tilman. De accommodatie laat immers veel meer mogelijkheden qua opvang. De aankomst na vier dagen situeert zich voor het eerst in Stavelot en maakt na vier jaar nog eens een passage door die prachtige de Oostkantons mogelijk.

Water + zand = modder (verslag door Marc Van Gastel)

Twee jaar geleden heb ik ook al eens met dit fantastische MTB evenement meegedaan. Een vierdaagse recreatieve mountainbike tour in de Ardennen, gehouden in het lange Hemelvaartweekend. Etappes van 95 tot ruim 110 km, met perfecte verzorging onderweg. Dit jaar heb ik samen met Leon VD Schoor, Mister Mountainbike, deelgenomen. 

Donderdag 5 mei, heel vroeg, samen naar het zuiden van de stad Luik afgereisd. Daar zouden we met de 403 andere deelnemers ons in een grote sporthal verzamelen voor de officiële start van dit prachtige evenement. De weersvoorspellingen voor de komende dagen waren niet al te best, regen. Véél regen. En ik kan vast verklappen, dat kwam er, met bakken!

De LCMT wordt nu voor de 7^e keer georganiseerd door een stel Vlaamse vrienden die de regie prima voor elkaar hebben. Voorgaande edities niets dan lof: prima itgepijld, uitstekende verzorging onderweg en een goed verblijf in een groot hotel. Een nadeel van alles is dat de start en uiteindelijke finish niet op dezelfde plaats zijn. Start dus dit keer in Luik, maar de aankomst na 4 etappe´s in Stavelot. Dat vergt wat logistiek geregel, maar uiteindelijk komt alles weer goed. 

Dag 1 : Luik-Houffalize (95 km/2200 HM)

Onder politiebegeleiding wordt pas na goed 12 km de grote weg verlaten buiten Tilff. De echte mountainbike-opdracht begint even verderop in Hautigné (15 km). Het zeer steil opklimmende paadje is niet voor de poes! Doordat het pak MTB´ers nog dicht op elkaar volgt ontstaat hier al meteen het trechter-effect. Direct hapert hier mijn voor-derrailleur. Hij pakt het kleinste blad niet. Door de drukte lopend omhoog. Boven aangekomen rijden we over een door erosie getroffen pad dwars door de velden. Het dwingt met tot sprongetjes à la Sven Nijs. Leon is al vooruitgereden, hij teert nog op zijn Cape-epic kilometers. Zelf heb ik voorgenomen om in het begin van deze meerdaagse rustig aan te doen, doseren dus. Aan de Amblève in het centrum van Aywaille is de eerste bevoorrading gesitueerd. Ik pruts wat aan mijn derailleur maar krijg het probleem niet opgelost. Dan maar op mijn middelste blad en vooral op de macht de steile klimmen doen. Een paar honderd meter verderop, net voorbij het spoorwegviaduct, ligt de start van de 17 km lange chronozone. Hier heb ik me dit jaar niet voor opgegeven. Op deze zware en steile stukken rijd je je zo helemaal kapot.

Op zich gaat het me deze eerste etappe best af. Het weer valt mee, af en toe zon, toch ook nog eens een bui, alleen het blijft fris. Er rijden genoeg deelnemers rond in compleet lang tenue.Bij de tweede bevoorrading staat een mecanicien met service-truck. Ik leg de beste man uit wat het probleem met mijn bike is en direkt gaat hij aan het sleutelen. Ondertussen stouw ik mezelf vol met al het prima eten wat ze hebben liggen : bananen, koeken, partjes sinaasappel, repen, teveel om op te noemen.

Mijn bike staat ondertussen weer klaar en alles werkt perfekt. Later blijkt dat ik dat kleinste voorblad maar weinig nodig heb, het is vooral een luxe. Klimmen op de macht gaat me het beste af. Alhoewel, na een kleine 60 km. voel ik toch wat krampjes opkomen aan de binnenkant van beide benen. Exact hetzelfde als in de eerste etappe van mijn deelname in 2003. Door niet teveel te belasten, weet ik toch tijdig de finish te bereiken en kijk terug op een goede eerste dag.